ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ , ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1998 ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ

ΠΗΓΗ :Cinefil

ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ....ΦΩΣ: **ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ

Ηθοποιός σημαίνει ......Φως.......
και αυτό το Φως, το μεγάλο, το λαμπερό, το διαχρονικό και εκφραστικό
το είχε πλέριο μέσα στη γεμάτη Τέχνη μορφή του και στη Δύναμη της υποκριτικής του Δεινότοτητας

ο μεγάλος μας ηθοποιός του Θεάτρου και Κινηματογράφου

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ

τι να πει κανείς για τον άνθρωπο .....ΦΩΣ του Ελληνικού Θεάτρου και Κινηματογράφου...

θα ήταν ασέβεια να πάμε σε κάτι που να καλούσαμε "Αφιέρωμα-παρουσίαση" του έργου και της προσωπικότητας του

ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ

Σε εποχές παρακμής πνευματικής ομού μετά της κοινωνικής, σε εποχές που το "σκουπίδι" αναγορεύεται σε "θέαμα" και "διασκέδαση", σε εποχές που η βιομηχανοποίηση της τέχνης ισοπέδωσε και εξαφάνισε τέτοιες μορφές

η ΕΜΜΟΝΗ μας σε προσωπικότητες της εμβέλειας του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ είναι θαρρώ προσπάθεια ανάτασης της πνευματικής υποταγής μας

9 ΜΑΡΤΗ 1921-16 ΓΕΝΑΡΗ 1998

(Έζησε 77 χρόνια κοντά μας)

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάρτιο του 1921 σε ξενοδοχείο της οδού Σταδίου στο κέντρο της Αθήνας. Πατέρας του ήταν ο γνωστός στρατιωτικός και θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν. Νονά του η μεγάλη ηθοποιός Κυβέλη Ανδριανού. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1940.

Κύρια η καλλιτεχνική του δράση αναδείχτηκε μέσα από το ΘΕΑΤΡΟ, στο οποίο και ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΕ με εμφανίσεις και έργα

που στην κυριολεξία ΤΙΜΗΣΑΝ το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΘΕΑΤΡΟ με συγκλονιστικές ερμηνείες.

Είχε πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες θεατρικά έργα.

Έκανε το ντεμπούτο του το 1940 στην οπερέτα του Στράους "Η Νυχτερίδα".

Αμέσως μετά εμφανίστηκε στο "Θέατρο Ρεξ" της Μαρίκας Κοτοπούλη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Ανάμεσα σ΄ αυτά ήταν τα έργα:

"Δωδεκάτη νύκτα", "Ριχάρδος Β'", "Ριχάρδος Γ'", "Άμλετ", "Τίμων ο Αθηναίος" (Σαίξπηρ),

"Ημερολόγιο ενός τρελού" (Γκόγκολ), "Ιβάνωφ" (Τσέχωφ), "Ερρίκος Δ'" (Πιραντέλο).

Το 1943 - 1944 συμμετείχε στο θίασο Κατερίνας. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με το θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου. Από το 1946 έως το 1950 επέστρεψε στο Εθνικό Θεάτρο. Το 1951 μετέβη στην Αμερική και Αγγλία, όπου και παρέμεινε επί διετία παρακολουθώντας την εξέλιξη του θεάτρου.
Από το 1953 που επέστρεψε μέχρι το 1959 συγκρότησε μαζί με την Έλλη Λαμπέτη και τον Γιώργο Παππά δικό τους θίασο και ανεβάζουν έργα όπως το "Νυφικό κρεβάτι", "Ο βροχοποιός" κ.ά., επιχειρώντας "τουρνέ" στην Κωνσταντινούπολη και Αίγυπτο.


ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ στον ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Ο Δημήτρης Χορν συμμετείχε μόλις σε δέκα κινηματογραφικές ταινίες, οι οποίες όμως έγραψαν τη δική τους μεγάλη ιστορία στον Κινηματογράφο της χρυσής εποχής για την Ελλάδα 1950-1960 με αξιόλογες επιτυχίες όπως:
"Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ"  (1943)    ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΩΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
με τον ΑΙΜΙΛΙΟ ΒΕΑΚΗ και ΘΑΝΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ
"ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ"   (1944)    ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
με τις ΖΙΝΕΤ ΛΑΚΑΖ και ΤΖΕΝΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
"Ο ΜΕΘΥΣΤΑΚΑΣ"   (1950)   ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
με τον μεγάλο ΟΡΕΣΤΗ ΜΑΚΡΗ και την ΜΠΙΛΛΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Εδώ ξεκινάει η απογείωση της καρριέρας του στον Κινηματογράφο, στον οποίο δένεται σαν συνέχεια της ζωής με την ΘΡΥΛΙΚΗ ΜΟΡΦΗ της ΕΛΛΗΣ ΛΑΜΠΕΤΗ με την οποία δίνουν ρεσιτάλ τέχνης σε μια σειρά αξέχαστες ταινίες :
"ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΞΥΠΝΗΜΑ"    (1954)   ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ
με την ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ και τον θρυλικό ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΠΑ



"ΚΑΛΠΙΚΗ ΛΙΡΑ"    (1955)   ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
με την ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ και μια πλειάδα μεγάλων ηθοποιών:
ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ, ΙΛΥΑ ΛΙΒΥΚΟΥ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΠΕΡΑΝΤΖΑ ΒΡΑΝΑ, ΖΩΡΑΣ ΤΣΑΠΕΛΛΗΣ

Μια συγκλονιστική ερμηνεία πραγματικά στο ρόλο του ζωγράφου. Μια ερμηνεία σταθμός ψυχής και έκφρασης.

"TO KOΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ"     (1956)   ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ
με την ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ
και τους: ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΝΟΤΗ ΠΕΡΓΙΑΛΗ, ΓΙΩΡΓΟ ΦΟΥΝΤΑ, ΑΝΕΣΤΗ ΒΛΑΧΟ, ΣΤΕΦΑΝΟ ΣΤΡΑΤΗΓΟ




ΧΡΥΣΗ ΣΦΑΙΡΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 1956 με τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ να είναι απίστευτα συγκλονιστικός με δύναμη απαράμιλλη ψυχής επιμονής και αγάπης.
"ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ"   (195   ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
με τη ΥΒΟΝ ΣΑΝΣΟΝ, τον ΒΑΣΙΛΗ ΑΥΛΩΝΙΤΗ, το ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΑΓΑΝΕΑ




"ΜΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ"    (1960)   ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΩΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
με την ΚΑΚΙΑ ΑΝΑΛΥΤΗ και τον ΔΙΟΝΥΣΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ



"ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ"    (1961)   ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ
με τη ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ, ΣΜΑΡΩ ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ, ΑΝΤΡΕΑ ΝΤΟΥΖΟ





Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ εδώ, στην εξαιρετική του ερμηνεία παίρνει το Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ

Ο Μεγάλος μας ηθοποιός στον Κινηματογράφο τιμήθηκε θα λέγαμε πολύ "αυστηρά" με δύο μονάχα ΒΡΑΒΕΙΑ:

• 1960 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣ/ΚΗΣ Α' ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ "ΜΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ"
• 1961 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣ/ΚΗΣ Α' ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ "ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ"

ΑΛΛΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ και ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ξακουστή η ραδιοφωνική εκπομπή του με τίτλο "Ο Ταχυδρόμος Έφτασε". Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη. Ο Δημήτρης Χορν "άφησε" και δεκάδες μαγνητοφωνήσεις θεατρικών έργων.
Ξακουστό είναι το ερωτικό επτάχρονο ειδύλλιο με την μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη, με την οποία παραλίγο να αποκτήσει παιδί αν και δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Πολλά χρόνια αργότερα παραδέχτηκε πως "...η Έλλη δεν ήταν η γυναίκα της ζωή μου". Πριν όμως υπήρξε παντρεμένος με τη Ρίτα Φιλίππου.
Το 1967, χρόνια μετά το τέλος της σχέσης του με την Λαμπέτη παντρεύτηκε την Άννα Γουλανδρή (χήρα Παπάγου), η οποία είχε ήδη δύο παιδιά. Έζησαν μαζί μέχρι το θάνατο της το 1988. Παρά τις ιδιοτροπίες του, ο συνδυασμός του ταλέντου με τη γοητεία και τη φινέτσα των τρόπων του τον ανέδειξε ως έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς.
Λέγεται πως κάποτε μετά από το τέλος μίας παράστασης στην οποία πρωταγωνιστούσε, ζήτησε συγγνώμη για την "άθλια" ερμηνεία του από τους θεατές, οι οποίοι παρ' όλα αυτά τον καταχειροκρότησαν.
Μιλούσε Αγγλικά και Γαλλικά. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974 - 1975. Υπήρξε στενότατος φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1980 ίδρυσαν μαζί με τη σύζυγο του, Άννα Γουλανδρή, το Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.
Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'.
Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998. Μετά το θάνατό του, καθιερώθηκε στη μνήμη του βραβείο (Βραβείο Χορν), το οποίο απονέμεται σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου.

ΤΟ ΕΙΔΟΣ της ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ του

ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, σαν Α' ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ, δεν είχε αυτό που ονομάζουμε "στιβαρή" παρουσία του ΑΝΤΡΑ-ΕΠΙΒΗΤΟΡΑ-ΑΦΕΝΤΗ, του δυνατού, του επιβλητικού, του επιθετικού.
Αντίθετα όμως στην κυριολεξία η υποκριτική του ΣΑΡΩΣΕ αυτό το αντρικό ερμηνευτικό πρότυπο στην κυριολεξία και το κατέστησε ανενεργό με την υφή και δομή της ερμηνείας του.
Γαλήνιος, πράος, αδύναμος σωματικά ΑΛΛΑ απ την άλλη θυελλώδης, ορμητικός, εκρηκτικός, ψυχικά ακατάβλητος, με εκπληκτική ΓΟΗΤΕΙΑ και ΣΑΓΗΝΗ έδωσε μορφές και ρόλους που πραγματικά άγγιξαν τον ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΑΝΤΡΑ της τότε εποχής:
ΑΔΥΝΑΤΟΣ, ΑΣΗΜΑΝΤΟΣ, ΦΤΩΧΟΣ, ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ πάντα με ένα τρόπο μοναδικό
ήταν πρότυπα που ερμήνευσε με τρόπο μοναδικό και αυθεντικό
ο Θυελλώδης ΕΡΩΤΑΣ του με την ΙΕΡΕΙΑ του Ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου
ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ τον βοήθησε αφάνταστα να εκφράσει στην μεγάλη οθόνη, αυτό το τρομερά ερωτικό που βίωνε και στην προσωπική του ζωή που ήταν ικανό να απογειώσει συναισθηματικά και ερμηνευτικά τις ερμηνείες του.

"Ποιος το ξέρει.......τι μας έγραψε η μοίρα ποιος το ξέρει.........."

Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29

Read more »

Η ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Κιτσοπούλου εναντίον Αθανασίου Διάκου: υπάρχουν όρια στη βεβήλωση;

Written by Βασιλική Πιτούλη     www.vasilikipitouli.gr

Monday, 10 September 2012 07:53

Το θέμα ξεκίνησε με μια θεατρική παράσταση της κυρίας Κιτσοπούλου η οποία κάποτε είχε πάρει βραβείο στη λογοτεχνία και είχε φωτογραφηθεί γυμνή. Το πώς σχετίζονται αυτά τα δυο, μόνο ο θεός των υποψήφιων σελέμπριτι γνωρίζει, δηλαδή το τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάποιοι άνθρωποι προκειμένου να διεκδικήσουν το πεντάλεπτο δημοσιότητας που τους αναλογεί. Η υπόθεση του θεατρικού έργου, το οποίο ανέβηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, έχει ως εξής: ο Αθανάσιος Διάκος «επιστρέφει» στις μέρες μας ως ένας «μέσος» έλληνας οικογενειάρχης, ιδιοκτήτης σουβλατζίδικου, η δε γυναίκα του τον απατά. Ακολούθησε άρθρο στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» το οποίο κατήγγειλε το στόρι της παράστασης και την ίδια τη συγγραφέα. Η κυρία Κιτσοπούλου φέρεται να έχει προβεί στο παρελθόν στην εξής υπέροχη δήλωση: «Οι Έλληνες μοιάζουν μεταξύ τους, επειδή ακόμα δεν μάθανε να ανακατεύονται με άλλες φυλές. Είναι ακόμα ρατσιστές και θέλουν να διαιωνιστεί η δική τους φάτσα, ο δικός τους κώλος, κι ας είναι δύο επί δύο, δεν έχει σκεφτεί ποτέ ο Έλληνας πατέρας ‘μακάρι την κόρη μου να τη γαμούσε ένας ωραίος μαύρος, να βγει το εγγονάκι μου ωραίο.’ Όοοχι. Προτιμάει να διαιωνίσει την φάτσα, προτιμάει το εγγονάκι του να γίνει 1,50 μ. στο ύψος, αλλά να του μοιάζει. Στ’ αρχίδια του αν το εγγονάκι δεν θα παίξει ποτέ στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου, αρκεί να του μοιάζει». Δε θα σχολιάσω το ήθος και το ύφος της δήλωσης της εν λόγω κυρίας, δε με αφορά. Θα σταθώ όμως στο εξής: ποια είναι αλήθεια τα όρια της τέχνης, αν αυτά υπάρχουν, και ποια είναι τα όρια της βεβήλωσης; Στο πρώτο ερώτημα, το οποίο είναι μάλλον φιλοσοφικού περιεχομένου, ας απαντήσουν οι ειδικοί. Θα αποτολμήσω μια απάντηση στο δεύτερο, ως εκπαιδευτικός, αλλά κυρίως ως σκεπτόμενος πολίτης αυτής της χώρας. Έχει δικαίωμα μια κυρία (ο χαρακτηρισμός πρέπει να δίνεται σε αυτές που τον αξίζουν, αλλά εν πάση περιπτώσει) να «αποκαθηλώνει» ένα εθνικό σύμβολο; Έναν εθνικό ήρωα, αποδεδειγμένα; Έναν άνθρωπο αν θέλετε, που μαρτύρησε με τον πιο φρικτό τρόπο, για να έχουμε εμείς την ελευθερία μας σήμερα, και να μπορεί η κάθε Κιτσοπούλου να ανεβάζει τα πρωτοποριακά της έργα; Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται κλισέ, αλλά δυστυχώς για κάποιους, είναι η αλήθεια. Και αν κάποιοι αντιδρούν στον όρο εθνικό, να τον αλλάξω: τι σόι κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται τον εξευτελισμό κάθε ιδανικού, κάθε πράγματος ή κατάστασης που υπερβαίνει τα τετριμμένα και ανάγεται σε υψηλότερες σφαίρες; Έννοιες όπως η αγάπη για την πατρίδα και η αυτοθυσία, έννοιες ιερές, θα έπρεπε να προστατεύονται, και να μην έχει δικαίωμα ο κάθε αγύρτης να τις εξευτελίζει. Ειδικά αν το κάνει αποσκοπώντας σε χρηματικό όφελος, γιατί δεν σας είπα και το άλλο: η κυρία χρηματοδοτήθηκε από τα λεφτά του φορολογούμενου Έλληνα πολίτη. Ποιος αποφασίζει για όλα αυτά; Τι είδους κοινωνία αποτελούμε, τι πολίτες ετοιμάζουμε; Σε κάθε κράτος ευνομούμενο, ο σεβασμός για τις αξίες είναι υποχρεωτικός, δεν είναι προαιρετικός στη διάθεση κάθε σούργελου. Το θέμα πυροδότησε μια αντιπαράθεση μεταξύ ομάδων που αλληλοχαρακτηρίζονται «χρυσαύγουλα» «ρατσιστές» «κρατιστές» «αριστεριστές» και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Οι χαρακτηρισμοί μικρή σημασία έχουν. Εκείνο που προέχει είναι η εμβάθυνση σε όλα αυτά τα άθλια φαινόμενα των καιρών, ο προβληματισμός για την εθνική, κοινωνική, πολιτιστική μας εν τέλει ταυτότητα. Και η γνώση των ορίων. (Στοιχεία για τη δημοσίευση αυτή πήρα από το status του Βαγγέλη Ραπτόπουλου στο Facebook, από  το Left.gr και το άρθρο του Πέτρου-Ιωσήφ Στανγκανέλλη με τίτλο «Οι τρεις ταφές του Αθανασίου Διάκου»).

 

Read more »