Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

ΚΟΜΗΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤ.ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΥΡΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΡΕΚΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑ


Κατόπιν  απαίτησις πολλών αναγνωστών των <ΓΕΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΠΣΤΗΤΟΥ>,αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο για τον κομήτη <ISON>.Φυσικά όπως καταλαβαίνετε δεν είμαι ο ιδικός που θα μπορούσα να γράψω ένα τέτοιο άρθρο από μόνος μου.
Οι δε πληροφορίες που προσπάθησα να συγκεντρώσω από το διαδίκτυο δεν με ικανοποίησαν.Ούτε τα διάφορα < video> από το <you tube>.
Έτσι αποφάσισα να ενοχλήσω την κα ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ  ΠΡΕΚΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑ, επίκουρο καθηγήτρια του πανεπιστήμιου Αθηνών στον τομέα της:ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗΣ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ.Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε μέσω  <EMAIL>.Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσω ,το ενδιαφέρον το οποίο έδειξε η κυρία επίκουρος,την άμεση ανταπόκριση της, και την όλη σοβαρότητα που αντιμετώπισε το θέμα παρ, ότι εμένα προσωπικά δεν με γνώριζε.Σάς παραθέτω την συνέντευξη έτσι όπως ακριβώς έγινε με΄το ΄<email> 
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ-ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
  •  Όταν ο κομήτης έκανε είσοδο στο <περιήλιο>από το νότιο τμήμα αυτού, έκανε μισή διαδρομή από τον νότιο πόλο του ήλιου στο βόρειο και ξανά έγινε ορατός στα γήινα μέσα παρακολούθησης ,γιατί δεν καταστράφηκε από την θερμότητα του ήλιου και γιατί φεύγοντας από τον βόρειο πόλο δεν ακολούθησε  πορεία ευθείας γραμμής  από τον βόρειο πόλο ως προς το ευρύτερο σύμπαν, αλλά από την  έξοδο του, από τον βόρειο πόλο έκανε κάθοδο και έφτασε στα μέσα του ήλιου και ξανασυνέχισε το ταξίδι του στο σύμπαν .
ΑΠΑΝΤΗΣΗ 1


ΚΑΘΕ ΚΟΜΗΤΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΜΙΑ ΕΛΛΕΙΠΤΙΚΗ-ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΗ ΤΡΟΧΙΑ ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ (ΒΛΕΠΕ ΕΙΚΟΝΑ 1). Η ΠΛΗΣΙΕΣΤΕΡΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΗΤΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΗΛΙΟ ΤΗΣ ΤΡΟΧΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΛΕΟΝ ΜΑΚΡΙΝΗ ΘΕΣΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΦΗΛΙΟ ΤΗΣ ΤΡΟΧΙΑΣ. ΑΡΑ Ο ΚΟΜΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ‘ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΗΛΙΟ’ ΑΠΛΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΟΜΗΤΕΣ.
  • Η ΤΡΟΧΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΗΤΗ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗΣ (ΤΟΥ ‘ΝΟΗΤΟΥ’ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΤΡΟΧΙΑΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ). ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ. ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΧΑΡΙΤΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ‘ΑΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ’. ΕΙΔΑΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ ISON-ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΑ ΓΗΙΝΑ-ΕΠΙΓΕΙΑ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΑ- ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΕΜΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΩΝ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΩΝ SOHO ΚΑΙ STEREO ΤΗΣ NASA (ΠΟΥ ΜΕΛΕΤΟΥΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ) ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ‘ΚΡΥΒΕΤΑΙ’ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΜΑΣ ΠΕΔΙΟ ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ‘ΠΙΣΩ’ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ. ΤΟ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ. ΟΠΩΣ ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΟΙ ΚΟΜΗΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΧΙΑ. ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΚΙΝΗΘΗΚΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΑΠΟ ΝΟΤΙΟ ΣΕ ΒΟΡΕΙΟ ΠΟΛΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ…ΑΠΟ ΝΟΤΙΟ ΣΕ ΒΟΡΕΙΟ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ.

  •  ΚΑΘΕ ΚΟΜΗΤΗΣ ΟΤΑΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΧΑΝΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ ΤΟΥ (ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ, ΙΣΧΥΡΗ ΕΛΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ). ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΚΑΙ ΚΟΜΗΤΕΣ ΝΑ ‘ΣΠΑΝΕ’ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΗΛΙΟ. Ο ΚΟΜΗΤΗΣ ISON ΑΝ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΑΖΑΣ ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ‘ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΘΗΚΕ’. ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ NASA ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑΜΕ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΝΕΦΟΣ ΑΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΝΗΣ, ΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΗΤΗ ΠΟΥ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ ΤΟΥ   ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ.
  • Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΕΛΛΕΙΠΤΙΚΗ ΤΡΟΧΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΗΤΗ (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΟΔΟΣ Ή ΚΑΘΟΔΟΣ Ή ΕΥΘΕΙΑ ΚΛΠ…) , ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΦΟΣ ΤΟΥ OORT ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΣΥΜΠΑΝ.
  • ΤΟ ΝΕΦΟΣ ΤΟΥ OORT (ΒΛΕΠΕ ΕΙΚΟΝΑ 2) ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ 150 ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ (1 ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ =ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΗΛΙΟΥ-ΓΗΣ) ΑΛΛΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ Ή ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΩΝΑ ΑΛΛΑ ΕΝΤΟΣ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΚΟΜΗΤΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ. Ο ISON ΕΚΑΝΕ ΠΕΡΙΠΟΥ 1 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΛΘΕΙ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ.


  • Υπάρχει περίπτωση σύγκρουσης με την γη;Είτε από τον ίδιο τον κομήτη η από κάποιο σώμα που τυχόν τον ακολουθεί και είναι μεγαλύτερο από 500 μέτρα η ακόμα και 1000; Και τι επιπτώσεις θα έχει η γη μετά από μια τέτοια σύγκρουση ; 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 2
ΟΧΙ, Ο ΚΟΜΗΤΗΣ ISON ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ. ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΡΕΜΕΝΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ, ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΤΡΟΧΙΑΣ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΗΝ ΓΗ. ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ 64,210,000 km ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ.
ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ (500 Ή 1000 ΜΕΤΡΑ).
ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΤΩΣΗΣ ΚΟΜΗΤΗ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΒΕΒΑΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΩΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 65000000 ΧΡΟΝΙΑ.



  • ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΠΛΕΟΝ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΕΓΚΑΙΡΑ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ ΕΝΟΣ ΚΟΜΗΤΗ ΠΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗ. ΕΠΙΣΗΣ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΟΣΥΣΚΕΥΗ ΜΕ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΕΚΡΗΚΤΙΚΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΤΡΕΨΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ ΤΟΥ ΑΝ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΓΗ. ΠΟΛΛΑ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ‘ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙ’ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΟΜΗΤΕΣ (ΒΛΕΠΕ ΕΙΚΟΝΑ 3). ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΠΟ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΔΙΚΤΥΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΓΗ.





  • Σε περίπτωση που δεν σύγκρουστι με την γη, αλλά περάσει σε κοντινή απόσταση από αυτή το μαγνητικό του πεδίο μπορεί να μας επηρεάσει καταστοφηκά  και αν   ναι τι πρόκειτε να συμβεί;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ 3
ΟΙ ΚΟΜΗΤΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ. Η ΔΟΜΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ (ΒΛΕΠΕ ΕΙΚΟΝΑ 1). ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΒΡΑΧΩΔΗ ΚΑΙ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΠΥΡΗΝΑ ΤΑΞΕΩΣ ΜΕΡΙΚΩΝ ΔΕΚΑΔΩΝ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΙΟΝΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΞΑΧΝΟΥΤΑΙ. ΕΤΣΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΟΜΗ ΑΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΝΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ. ΑΥΤΗ ‘ΣΥΡΕΤΑΙ’ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ, ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΟΥΡΑ ΙΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΟΥΡΑ ΣΚΟΝΗΣ ΠΟΥ ΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ         ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥ ΚΟΜΗΤΗ.



  • Και τέλος  πολλοί λένε ότι  ο κομήτης  είναι διαστημόπλοιο.!!!!<ΜΗΝ ΒΑΛΕΤΕ ΤΑ ΓΕΛΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΝΤΟΝΟ >  
ΑΠΑΝΤΗΣΗ 4 φωτό απο το διαστημοπλοιο της< ΝASA> <SOXO> KAI< STEREO> 
ΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΥ ΤΟ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ. ΤΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ.


  • ΣΤΟ INTERNET ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ‘ΑΠΕΙΡΕΣ’ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΟΜΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΑΡΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΕΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΡΑΧΩΔΗ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥΣ (ΒΛΕΠΕ ΕΙΚΟΝΑ 3). ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΟΙ ΚΟΜΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑ, ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΝΕΦΕΛΩΜΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΤΙΠΟΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ…
  • Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κα ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΡΕΚΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑ.
  • Αγαπητοί φίλες και φίλοι αναγνώστες, τα συμπεράσματα δικά σας .
  •                                                                         ΦΙΛΙΚΑ 
  •                                                      ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ Ι ΠΑΣΧΑΛΗΣ 

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

ΕΙΚΑΣΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ; Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ;



  • Μια παγκόσμια αναταραχή παρατηρείτε εδώ και λίγο καιρό .Τόσο στην Ευρώπη στην Αμερική αλλά και στις αραβικές χώρες.Θα προσπαθήσω σε αυτό το άρθρο να κάνω μια <μίνι >στρατιωτική και πολιτική ανάλυση βάσει ορισμένων στοιχείων που μοιραίως μπορεί να οδηγήσουν τον πλανήτη σε μια νέα παγκόσμια σφαγή. .
  • Πρώτα να δούμε ορισμένες κινήσεις  της Ρωσίας που φέρονται ως πολεμικές: πριν από λίγες ημέρες η Ρωσική ηγεσία στρατιωτική και πολιτική αποφάσισε να εγκαταστήσει συστοιχίες πυραύλων τύπου <ISKANTER>σε πολλά σημεία πλησίον των συνόρων της

  • Σήμερα δε που γράφω αυτό το άρθρο πραγματοποίησε εκτόξευση πυραύλου και έθεσε σε τροχιά <3> στρατιωτικούς δορυφόρους  τηλεπικοινωνιών .
  •   Και  με την ενίσχυση των χερσαίων τμημάτων της σε όλα τα σύνορα  της ,και ειδικότερα στα σύνορα με την Ουκρανία,αλλά και την ενίσχυση του στόλου της μεσογείου με αεροπλανοφόρο και καταδρομικά πλοία. 
  • Συνθέτουν όλες αυτές οι κινήσεις πολεμική έγερση υψίστου βαθμού. 
  • Από την πλευρά τώρα των Αράβων  αποφασίστηκε η δημιουργία συμμαχίας στρατιωτικού επιπέδου τύπου <ΝΑΤΟ > η ονομασία του φυσικά  δεν είναι  <ΝΑΤΟ> αλλά < GCC>.Εξη είναι τα ιδρυτικά μέλη του <GCC>:
Η ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ ,ΤΟ ΚΑΤΑΡ, ΤΟ ΜΠΑΧΡΕΙΝ.ΗΝΩΜΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΕΜΙΡΑΤΑ,ΚΟΥΒΕΙΤ,ΟΜΑΝ
Αυτή η συμμαχία αποδεικνύετε αρκετά δυνατή ,αφού πλαισιώνετε στο αρχικό στάδιο της από περίπου 100.000 άνδρες πλήρως εξοπλισμένους, ενώ έγιναν παραγγελίες σύγχρονων αεροσκαφών σε εταιρείες της Αμερικής ,και πολεμικά πλοία,αλλά και πλήθος πυραύλων και βομβών .όπως  και υποβρύχια γερμανικής κατασκευής. αυτές οι παραγγελίες φυσικά έγιναν από την Σαουδική Αραβία.
  • Από πλευράς Ευρώπης τώρα τα προβλήματα, είναι ουκ ολίγα.Οι αναταραχές στην Τουρκία βρίσκονται σε μια επικίνδυνη κλίμακα όχι για την ίδια την Τουρκία εσωτερικά,αλλά για μας τους Έλληνες,γιατί υπάρχει το σκεπτικό του πολέμου ,προκειμένου η Τουρκία να βγει από τα σκάνδαλα και τα πολιτικά αδιέξοδα που έχει αυτή την στιγμή.
  • Επίσης μεγάλο ρόλο παίζει για την Τουρκία η είσοδος της στην  Ελληνική και Κυπριακή <ΑΟΖ>,όπου στόχος της είναι η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων,όπου και θα λύσει όλα τα προβλήματα της και ειδικά το οικονομικό.Έτσι με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση Ερντογάν ,ξεπερνά όλες τις δυσκολίες της,όμως μόνο με ένα τρόπο μπορεί να καταφέρει να κάνει δική της την Ελληνική και Κυπριακή <ΑΟΖ>, με πόλεμο.
  • Σε αυτόν τον πόλεμο το <ΝΑΤΟ > λογικά πρέπει να παραμείνει αμέτοχο βάσει του συμφώνου της συμμαχίας.Εάν όμως οι Ρώσοι σπεύσουν προς βοήθεια της Ελλάδας, όπως οι ίδιοι έχουν πει ,τότε  τα πράγματα αλλάζουν ,και το <ΝΑΤΟ> έχει το δικαίωμα πλήρης εμπλοκής.
  • Έτσι έχουμε  μια πλήρη εμπλοκή στο Αιγαίο αλλά και στα Βαλκάνια. Διότι οι  Αλβανόφωνοι παρακινούμενοι και υποστηριζόμενοι από τους Τούρκους θα χτυπήσουν την Ελλάδα  και θα δημιουργήσουν και εσωτερικό μέτωπο με τούς μετανάστες που υπάρχουν στην χώρα μας.
  • Το ίδιο θα γίνει και με την δημοκρατία των Σκοπίων,αλλά ίσως και με την Βουλγαρία .
  • Η Αίγυπτος είναι ένα καζάνι που βράζει και κανείς πλέον δεν ξέρει αν θα εκραγεί και με ποιο τρόπο.
  • Το Ισραήλ είναι έτοιμο πάλι να μπει στην λωρίδα της Γάζας και στα εκεί σύνορα έχει συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό αρμάτων και στρατιωτών από την πλευρά της η Χαμαζ είναι έτοιμη να υποδεχτεί τους Ισραηλίτες.
  • Στην Συρία ακόμα υπάρχει υπάρχει μια ανεξέλεγκτη κατάσταση όπου κατά κύριο λόγο είναι βοηθούμενη από τους Τούρκους.
  • Η Αμερική  τώρα βρίσκετε σε μια δύσκολη εποχή όπου το εθνικό χρέος της ανέρχεται σε περίπου 20 τρις εκατομμύρια δολάρια .Τα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ΟΜΠΑΜΑ,είναι τεράστια ,και όπως είπαν Αμερικανοί διεθνολόγοι ένας πόλεμος μπορεί να ξεκινήσει την βιομηχανία της Αμερικής και να σταματήσει την ανεργία
  • Η Κίνα τώρα ετοιμάζετε πυρετωδώς εσυχρονίζοντας το στρατιωτικό της υλικό σε όλα τα επίπεδα,το πιο σημαντικό δε είναι το αεροπλανοφόρο της που έχει ολοκληρωθεί στο κατασκευαστικό στάδιο του και βρίσκετε σε στάδιο δοκιμών στης θάλασσες της Κίνας
  • Η Βόρειος Κορέα έχει τελειοποιήσει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και έθεσε σε τροχιά πρόσφατα και στρατιωτικό δορυφόρο .Όσο και αν φαίνεται παράξενο αυτή η χώρα  είναι μια σοβαρή στρατιωτική δύναμη ,που έχουν να φοβηθούν οι Αμερικάνοι.
  • Το Ιράν φυσικά έχει προχωρήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα. Και είναι και αυτό πλέον μια πυρηνική δύναμη.
  • Όλα αυτά τείνουν να δημιουργήσουν μια παγκόσμια καταστροφή ,το μόνο που μένει πλέον είναι να ανάψει κάποιος το φιτίλι που λέγετε ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΑΙΓΑΙΟ!!!!
  •                                                                         ΦΙΛΙΚΑ
  •                                                      ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ  Ι ΠΑΣΧΑΛΗΣ

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Ο "ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ"ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ "

Με μεγάλη μου λύπη και απογοήτευση συγχρόνως , διαπιστώνω για μια ακόμη φορά οτι πάρα πολλές " Ελληνίδες " είναι  ΦΑΝΑΤΙΚΕΣ θαυμάστριες των πρωταγωνιστών των τουρκικών σήριαλ , ένα απο τα οποία είναι και " ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής "..........................Ας μάθουν λοιπόν , όσοι παρακολουθούν αυτό το συγκεκριμένο σήριαλ ποιός ακριβως ηταν και ποια ηταν τα εργα του , χωρίς το τηλεοπτικό μακιγιάζ και τα πολυτελή σκηνικά ......... 

 Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής – Η Πραγματική Ιστορία του Σφαγέα 
H πραγματική ιστορία του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή.

Ο Σουλτάνος που ερήμωσε με τον Μπαρμπαρόσα το Αιγαίο, αφάνισε τους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου και κατέσφαξε την Κέρκυρα.
souleiman
Μετά την άλωση της Ρόδου, στα 1522, κατά παραβίαση της συνθήκης παράδοσης στους Τούρκους, οι τελευταίοι, όπως αναφέρει σύγχρονος της άλωσης, «με τη βία μπήκαν στα σπίτια του καστέλλου και της πόλης, άρπαξαν ό,τι μπορούσαν και ό,τι ήθελαν, κακοποίησαν και χτύπησαν τους φτωχούς χριστιανούς, και πολλούς ανάγκασαν με ραβδισμούς να κουβαλούν σαν δούλοι τα δέματα με τα ίδια τα πράγματά τους… Και αφού πια έκλεψαν και λεηλάτησαν τα σπίτια, όσο τους άρεσε, μπήκαν μέσα στις εκκλησίες· εκεί άρπαξαν κι έσπασαν και σύντριψαν τις εικόνες, τα αγάλματα του Εσταυρωμένου, της Παναγίας και όλων των άλλων αγίων, ρίχνοντας τα κομμάτια στους δρόμους και στον βόρβορο. Έπειτα πήγαν στο αναρρωτήριο και στο Νοσοκομείο, όπου οι δυστυχισμένοι οι άρρωστοι, και έκλεψαν όλα τα κεραμεικά και τα ασημικά, …Εκεί με απανθρωπιά μεγάλη και πιο πολύ με βάρβαρη ωμότητα σήκωσαν τους δυστυχισμένους άρρωστους και πληγωμένους από τα κρεββάτια τους, τους έδειραν και τους πέταξαν έξω από το νοσοκομείο· έριξαν επίσης από τις στοές του δεύτερου πατώματος κάτω έναν ιππότη, που είχαν βρη πληγωμένο, ο οποίος αμέσως έμεινε στον τόπο. … Στην πόλη, έπειτα, κακοποίησαν μερικές γυναίκες και εβίασαν πολλές παρθένες και κοπέλλες της παντρειάς. Συνέλαβαν με την βία όλους τους Τούρκους, που είχαν βαπτιστή, και με τις γυναίκες και τα παιδιά τους τούς έστειλαν στην Τουρκία… Οι Τούρκοι με ξεχωριστή φροντίδα έψαχναν να βρουν και να πετύχουν τους ομοεθνείς τους χριστιανούς, γιατί θεωρούσαν μεγάλη ασέβεια, ιεροσυλία υπερβολική και αφόρητη προσβολή για το έθνος τους, να έχει γίνη ένας Τούρκος χριστιανός»
Σε επιστολή του μητροπολίτη της τουρκοκρατούμενης Ρόδου, Ευθυμίου, προς τον Πάπα (4-6-1528) διαβάζουμε «Δεν μπορούμε να υπομείνουμε πια περισσότερο χρόνο την έσχατη σκλαβιά και την αθλιότητα, μέσα στην οποία βρισκόμαστε· δεν μπορούμε πια να ανεχθούμε να βλέπουμε τις σκληρότατες περιφρονήσεις που κάθε μέρα γίνονται σε βάρος αυτού του δυστυχισμένου και αξιοδάκρυτου λαού. … Εμείς βέβαια είμεθα πρόθυμοι να την [ζωή μας] προσφέρουμε και την έχουμε έτοιμη να την θυσιάσουμε για τη σωτηρία και την ελευθερία αυτού του λαού»
Ανώνυμη πηγή γύρω στα 1533 «μιλεί γα τα δεινά των χριστιανών, για τις αβανίες που αποβλέπουν στον εξισλαμισμό τους, για το σκληρό παιδομάζωμα, για την επίδραση και αυτού στον εξισλαμισμό και για τους φόρους που δεν είναι τόσο ελαφροί, όπως συνηθίζεται να λέγεται, γιατί, εκτός από το χαράτσι που είναι ένα δουκάτο και το πληρώνει κάθε άρρενας πάνω από 15 ετών, εκτός από τη δεκάτη στο κρασί και τα 2/15 στα δημητριακά, τους φόρους στα μικρά ζώα κ.λπ., υπάρχουν και οι έκτακτοι, που επιβάλλονται για την ετοιμασία στόλου (αγορά πίσσας, στουπιού, πανιών κ.ά.) ή για την οργάνωση εκστρατείας, οι αγγαρείες και οι ποικίλες άλλες επιβαρύνσεις, που είναι τόσο βαρύτερες, όσο μακρύτερα από την έδρα του σουλτάνου ζουν οι χριστιανοί…. Γενικά η τουρκική τυραννία, γράφει επιγραμματικά ο συντάκτης του υπομνήματος, μεταβάλλει “την μορφή του ανθρώπου, μπορεί να πη κανείς, κάνοντάς τον ν’ αλλάξη την γλώσσα, τους νόμους και τα ήθη και την ψυχή σε σκληρότητα και δίψα του αίματος”»
Στην πολιορκία της Κέρκυρας στα 1537 ο Μπαρμπαρόσσα (διαβόητος πειρατής που ο Σουλεϊμάν του έδωσε πολλά αξιώματα και τον έκανε μέχρι αρχιναύαρχο) «κατέστρεψε το χωριό Ποταμός, δυο μίλια μακριά από την πόλη. Ο σύγχρονος Τούρκος ιστορικός Χατζή Κάλφα ανεβάζει τα λεηλατημένα χωριά έξω από την Κέρκυρα σε 140»
«Σκορπισμένοι οι Τούρκοι στρατιώτες έξω από την πόλη και σε όλο το νησί, αρπακτικοί και μανιασμένοι, αιχμαλώτιζαν, λεηλατούσαν, έβαζαν φωτιές, βίαζαν γυναίκες, έσφαζαν αλύπητα παιδιά και γέροντες, άρπαζαν ζώα, κατέστρεφαν ναούς, μοναστήρια, αγροικίες, ερήμωναν αγρούς και κήπους… Τρία ημερόνυχτα κράτησε η πυρκαϊά στα προάστεια. Τίποτε δεν έμεινε όρθιο… Από τις σκληρές αυτές δοκιμασίες γλύτωσαν μόνον οι χωρικοί που είχαν καταφύγει μέσα στο φρούριο Άγγελος, που βρισκόταν στην δυτική παραλία επάνω σε βραχώδες τοπίο»
«Ύστερα από την αποτυχία της Κερκύρας ο σουλτάνος με τις πεζικές του δυνάμεις επιστρέφει στην Αδριανούπολη, ενώ ο στόλος του πλέοντας προς Ν. πυρπολεί την Πάργα, λεηλατεί τους Παξούς, την Κεφαλληνία, όπου σκλαβώνει πάνω από 13.000 κατοίκους, παραπλέει την Ζάκυνθο, και την νύχτα αιχμαλωτίζει πάνω από 100 αγρότες… κατακαίει την μονή του Σωτήρος στις Στροφάδες, αποβιβάζει αγήματα στα Κύθηρα..και σκλαβώνει 7.000 κατοίκους από το κάστρο του Αγίου Δημητρίου»
«Ο Χαϊρεδδίν Μπαρμπαρόσσα μετά την ερήμωση των Κυθήρων παραπλέει τα νότια και ανατολικά παράλια της Πελοποννήσου, προσβάλλει την Αίγινα και ύστερα από τριών ημερών πολιορκία, στις 24 Οκτωβρίου, κυριεύει την οχυρή πρωτεύουσα του νησιού, την Παλιαχώρα. Οι άνδρες του λεηλατούν, καίουν, καταστρέφουν, σφάζουν τους άρρενες και σέρνουν στην καταισχύνη και αιχμαλωσία 4.708 γυναικόπαιδα, για να τα πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης»
Κατά την άλωση της Πάρου «από τους 6.000 περίπου κατοίκους, οι γέροι σφάζονται, οι νέοι ρίχνονται στις γαλέρες ως κωπηλάτες και τα γυναικόπαιδα γεμίζουν τα χαρέμια ή τις τάξεις των ατζέμ και ίτς ογλάν»
«Γενικά από την εκστρατεία του αυτή ο Μπαρμπαρόσσα μετέφερε 18.000 αιχμαλώτους στο ναύσταθμο της Κωνσταντινουπόλεως και στα ναυπηγεία του Κερατίου και της Νικομηδείας. Όπως γράφει ανώνυμο χρονικό: «Άρας πλήθη ανδρών τε γυναικών έφερν εν τη πόλει μετά κατέργων. Γέγονε γαρ εν αυτοίς νόσος λοιμική τοσαύτη, ως μη δύνασθαι τους ζώντας θάπτειν τους θνήσκοντας. Έρριπτον γαρ αυτούς εν τη θαλάσση και ην ιδείν τας ακτάς των αιγιαλών νεκρών σωμάτων πεπληρωμένας»».
Αναμένονται λοιπόν τα ποσοστά τηλεθέασης σε Ρόδο, Κέρκυρα, Αίγινα, Πάρο, Κύθηρα και αλλού.
 O Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής υπήρξε ένας από τους Οθωμανούς σουλτάνους που έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της ναυτικής ισχύος της αυτοκρατορίας.Πρέπει δε να σημειωθεί ότι στην προσπάθειά του αυτή στηρίχθηκε σε μια σειρά εξωμοτών/αρνησίθρησκων χριστιανών ναυτικών διοικητών όπως οι ελληνικής καταγωγής Πίρι Ρεΐς, ο Τουργκούτ Ρεΐς και ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα, ο ουγγρικής καταγωγής ευνούχος Χατίμ Σουλεϊμάν και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι. Δεξί χέρι, στενός φίλος και συγγενής του Σουλεϊμάν, μέγας βεζίρης και ανώτατος στρατιωτικής διοικητής των οθωμανικών στρατευμάτων στις σημαντικότερες εκστρατείες υπήρξε ο Ιμπραήμ Πασάς, ένας επίσης αρνησίθρησκος Έλληνας από την Πάργα της Ηπείρου. Στην πλειοψηφία τους οι ένδοξοι συμπολεμιστές του σουλτάνου ήσαν παιδιά του devsirme(σ.σ. παιδομάζωμα αγοριών από την Ελλάδα, την Αλβανία, τη Βοσνία, τη Βουλγαρία,τη Σερβία και την Κροατία), από το οποίο σημειωτέον είχαν αποκλειστεί τα τέκνα των Τούρκων, Κούρδων, Εβραίων, Περσών, Ουκρανών, Μοσχοβιτών και των Γεωργιανών,ενώ των Αρμενίων γίνονταν δεκτά μόνο για υπηρεσία στο παλάτι, όχι στο στράτευμα. Η αναφορά σε όλους αυτούς τους ικανούς και δραστήριους διοικητές που πλαισίωναν τον Σουλεϊμάν κρίνεται σκόπιμη καθώς τα μουσουλμανικά ονόματα και τίτλοι καλύπτουν την πραγματική καταγωγή των πρωταγωνιστών, βάσει των οποίων θριάμβευσαν τα οθωμανικά όπλα και λάβαρα… (σ.σ. ο Βενετός Βάιλος/πρέσβης Μ. Zane έγραψε για τους εξισλαμισμένους: «… οι πιο αλαζόνες και αχρείοι άνθρωποι που μπορεί να φανταστεί κανείς, γιατί μαζί με την αληθινή τους πίστη έχουν χάσει και κάθε ανθρωπιά»).
Ας μην λησμονούμε ότι το δόγμα του νέο-οθωμανισμού του Αχμέτ Νταβούτογλου χρησιμοποιεί ακριβώς αυτήν την μορφής την «οθωμανική» κληρονομιά για να επιχειρηματολογήσει υπέρ της αναγκαιότητας επιστροφής της στα σημερινά Βαλκάνια. Ο σημερινός υπουργός των Εξωτερικών της Τουρκίας προτείνει μετ’επιτάσεως την ανάπτυξη της τουρκικής ναυτικής ισχύος, τις επεκτατικές απαρχές της οποίας τοποθετεί στην περίοδο βασιλείας του Σουλεϊμάν. Οι θαλάσσιοι δίαυλοι δια των οποίων κινήθηκαν τα οθωμανικά πολεμικά τότε, «ανακαλύπτονται» σήμερα από τις ναυτικές μονάδες της Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων (TDK) καθώς οι διάδοχοι των αρνησίθρησκων ναυάρχων επαναπλέουν με γεωπολιτικές αξιώσεις στα θαλάσσια ύδατα από την Ερυθρά, τα Στενά του Άντεν και την Υεμένη, ανατολικά της Σομαλίας, στον Ινδικό Ωκεανό μέχρι την Ινδονησία. Συνεπώς για να κατανοήσουμε την πεμπτουσία της νέο-οθωμανικής θαλάσσιας στρατηγικής, οφείλουμε να μελετήσουμε τις πηγές της,οι οποίες άρχονται στα χρόνια των ναυτικών εκστρατειών του Σουλεϊμάν.

Η τηλεοπτική σειρά «Σουλεϊμάν, ο Μεγαλοπρεπής» που προβάλλεται από δίαυλο της ελληνικής τηλεόρασης, έχει προκαλέσει δικαιολογημένα την αγανάκτηση δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων, οι οποίοι θεωρούν ότι πρόκειται για ψυχολογική επιχείρηση (ΨΕΠ) των σύγχρονων Οθωμανών με σκοπό την ήπια προβολή ισχύος,αξιοποιώντας την παράμετρο της «εθελούσιας» τηλεοπτικής εισβολής και στοχεύοντας την κοινή γνώμη της χώρας μας. Η σειρά αποδεικνύει πόσο σημαντική και αποτελεσματική είναι η εκτέλεση επιχείρησης επηρεασμού σε μαζική κλίμακα πληθυσμών με χαμηλό έως ανύπαρκτο δείκτη ιστορικής γνώσης. Η προβολή ενός σκηνοθετικά προσεγμένου σεναρίου με στοχευμένες και άριστα μελετημένες ιστορικές ανακρίβειες – οι οποίες ωστόσο επενδύονται με την απενοχοποιημένη«ποιητική αδεία» - όπως έχει συμβεί και με ιστορικές υπερπαραγωγές του Hollywood (π.χ. Τροία) λειτουργεί ως πολιτισμικός δούρειος ίππος. Οι Τούρκοι έχουν αρχίσει από καιρό να χρησιμοποιούν τη δύναμη της τηλεοπτικής και της κινηματογραφικής εικόνας (σ.σ. θυμίζουμε την «Κοιλάδα των Λύκων», «Fatih1453») για να προωθήσουν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Στην προσπάθειά τους δεν διστάζουν να αλλοιώσουν ιστορικές πραγματικότητες και να επανασχεδιάσουν την ιστορία σύμφωνα με την πολιτικά ορθή άποψη, συμβατή με τα δόγματα της θεωρίας του Νέο-Οθωμανισμού. Στο πνεύμα αυτό υπάγεται η «κατασκευή» της συγκεκριμένης τηλεοπτικής σειράς.
ΠΗΓΕΣ : 1) Ε.ΠΑ.Μ. ΠΑΤΡΑΣ ~~ 2) Ελλάδα σήμερα ~~3) Άρδην-Ρήξη ~~
 4)  Ιωάννης Σ. ΘεοδωράτοςΔημοσιογράφος-Αμυντικός Αναλυτής


Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ROTHCHILD ΜΕΡΟΣ Β


  •                       R O T H C H I L D
  • Το οικόσημο της Οικογένειας Ρότσιλντ
  • Σ ε αυτό το δεύτερο άρθρο για την οικογένεια <ROTHSCHILD>,θα εξετάσουμε τις σχέσεις της οικογένειας αυτής, με τον < μασωνισμό> ,τους <ιλουμινάτι>,αλλά και τις σχέσεις της οικογένειας , στην παγκόσμια ,οικονομική πολιτική ,πολεμική , σκηνή ,και γενικότερα στην παγκόσμια διοίκηση.
  • Ας δούμε λοιπόν τις έξυπνες κινήσεις των < ROTHSCHILD>:
  • Κατά την διάρκεια των <ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΙΩΝ > πολέμων η τράπεζα των <ROTHSCHILD> στο Παρίσι με διευθυντή τον <JEIMS MAYER ROTHSCHILD> χρηματοδότησε την εκστρατεία του Ναπολέοντα εναντίων των Άγγλων και των Γερμανών.
  • Ενώ η αντίστοιχη τράπεζα του Λονδίνου με διευθυντή τον <NATHAN MAYER ROTHSCHILD> χρηματοδότησε το Αγγλικο εκστρατευτικό σώμα.
  • Η αντίστοιχη αλλά και κεντρική τράπεζα των <ROTHSCHILD> στην Φραγκφούρτη,με διευθυντή τον <AMSEL MAYER ROTHSCHILD>χρηματοδότησε το Γερμανικό εκστρατευτικό σώμα.
  • Όπως καταλαβαίνετε αγαπητοί αναγνώστες κυρίαρχος του παιχνιδιού σε αυτόν τον τρομερό πόλεμο δεν ήταν ούτε οι Γάλλοι ούτε οι Αγγλοι ούτε οι Γέρμανοι .Οι πραγματικοί νικητές αυτού του σπαραχτικού  πολέμου ήταν οι <ROTHSCHILD>.
  • Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί στα πεδία των μαχών ,εκατοντάδες χιλιάδες εκατομμύρια για τους <ROTHCHILD>.Έτσι είναι αυτά τα πράγματα.
  • Δεν σταματάμε όμως εδώ, τα πράγματα προχωρούν πολύ παρά κάτω:
  • Όπως είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο η οικογένεια  αυτή είναι Γερμανοεβραικης  καταγωγής ,οπότε και οι οργανώσεις όπως oι <ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΟΙ> είναι ,πλήρης  υποστηρικτές τους .Έτσι το έτος 1817 και μετά το τέλος του πολέμου του Ναπολέοντας. Η αλλιώς Ναπολεόντειοι πόλεμοι.οι <ROTHSCHILD>Mε την βοήθεια των <ΙΛΛΟΥΜΙΝΑΤΙ >οι οποίοι δρούσαν υπόγεια στα τότε βασίλεια της Ευρώπης για λογαριασμό των <ROTHCHILD>κατάφεραν να ιδρύσουν με έδρα την Βιέννη,το λεγόμενο <κογκρέσο της Βιέννης>,στην ουσία αυτό που ήθελαν οι <ROTHSCHILD>,ήταν να δημιουργήσουν μια παγκόσμια κυβέρνηση ,όπου και θα την έλεγχαν απολύτως.
  • Δυστυχώς για αυτούς και ευτυχώς για τον ελεύθερο κόσμο,απέτυχαν σε αυτό τον σκοπό τους και αιτία φυσικά ήταν ο τσάρος της Ρωσίας, πού καταλαβαίνοντας το παιχνίδι αυτής της οικογένειας και της δολοπλοκίες τους, αντιστάθηκε σθεναρά στα σχέδια τους με αποτέλεσμα την διάλυση του <κογκρέσου της Βιέννης>.
  • Αυτό φυσικά εξόργισε τους <ROTHSCHILD> και ειδικά τον μεγαλύτερο γιο της οικογένειας <NATHAN> ο οποίος ορκίστηκε ότι θα κατάστρεφε τον τσάρο ,αυτός η οι απόγονοι του.Και πράγματι το έτος 1917 έπεσε ο τσάρος της Ρωσίας.,και μάλιστα με πολύ δραματικό τρόπο, για τον  ίδιο και την οικογένεια του. Σε αυτο το σημείο πρέπει να σας αναφέρω ότι τα καταστατικό του <KARL MAX> ,φτιάχτηκε από διευθηντή των εταιρείων <ROTHSCHILD>.Σας λέει τίποτα αυτό;
  • Στο επόμενο και τελευταίο άρθρο για την οικογένεια των <ROTHSCHILD>,θα δούμε τον ρόλο που έπαιξε η οικογένεια στην απελευθέρωση της Ελλάδος από τους Τούρκους, με πιο τρόπο κατάφερε να ελένχει την οικονομική και πολιτική σκηνή του τόπου, αλλά και ποιες  τράπεζες της ανήκουν παγκόσμια.την περιουσία τους που αυτή τη στιγμή φτάνει τα 500 τρίς εκατομύρια σε χρυσό.Και οπωσδήποτε  θα βρω βίντεο από το <YOU TUBE>για την καλύτερη ενημερωσή σας.
  •                                                                                   ΦΙΛΙΚΑ
  •                                                                 ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ Ι ΠΑΣΧΑΛΗΣ

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ROTHCHILD<ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ>


  • Μια οικογένεια θρύλος.Μια οικογένεια που έχει παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στην ιστορία αυτού του πλανήτη,λόγω της τεράστιας οικονομικής δύναμης που διαθέτει 
  • Το οικόσημο της Οικογένειας Ρότσιλντ
  • Ας δούμε όμως από που ξεκίνησε αυτή η δυναστεία.Η τεράστια λοιπόν οικονομική άνοδος της οικογένειας αυτής ξεκίνησε από τον <MAYER ANSELM BAUER ROTHCHILD> που γεννήθηκε  το 1743 στην Φρανκφούρτη, η οικογένεια του <ΓΕΡΜΑΝΟΕΒΡΑΙΟΙ>και μέσης οικονομικής κατάστασης,που είχαν ένα ενεχυροδανειστήριο .Μεγαλώνοντας λοιπόν ο Mayer κατάφερε σε ηλικία περίπου 30 ετών και το έτος 1770 περίπου ,<δεν είναι σίγουρη αυτή η ημερομηνία ίσως να είναι 2-3 χρόνια αργότερα >,κατάφερε να  γίνει οικονομικός σύμβουλος του εκλέκτορα της <ΕΣΣΗΣ>.
  • Με αυτόν λοιπόν το μεγάλο αξίωμα για την εποχή  εκείνη που είχε, κατάφερε να δημιουργήσει την πρώτη επενδυτική τράπεζα στην πόλη που γεννήθηκε .
  • Χωρίς να θέλω να κάνω τον κακό ,αλλά εκείνη την εποχή η πανούκλα και η χολέρα μάστιζε την Ευρώπη,πολλοί ήταν οι άνθρωποι που πούλαγαν την περιουσία τους για λίγο <ΛΑΒΔΑΝΟ>,κάτι το ενεχυροδανειστήριο του πατέρα ,κάτι το υψηλό αξίωμα της εποχής εκείνης που είχε ο <MAYER> και ιδού το αποτέλεσμα ,<ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ> Ο ΝΟΏΝ ΝΟΗΤΌ.
  • Όμως αυτή  ήταν η αρχή για αυτή την οικογένεια .Η συνέχεια απλή 4 νέα υποκαταστήματα σε Παρίσι, Βιέννη, Λονδίνο, Νάπολη
  • Η έξυπνη κίνηση του <MAYER> ήταν να βάλει τους γιους του να διευθύνουν ,τα υποκαταστήματα αυτά .Έτσι έχουμε τον:
  • AMSEL MAYER  έτος γεννήσεως 1773 τράπεζα Φρανκφούρτης
  • SALOMON MAYER έτος γεννήσεως 1774 τράπεζα Βιέννης
  • NATHAN MAYER  έτος γεννήσεως 1777    τράπεζα  Λονδίνου
  • CALMAN MAYER      έτος γεννήσεως 1788 τράπεζα  Νάπολης 
  • JEIMS MAYER         έτος γεννήσεως     1868  Παρίσι 
  • Έτσι λοιπόν το έτος 1792 έως και το έτος 1815 κατάφεραν να αυξήσουν την περιουσία τους με τον πλέον δραματικό τρόπο.Ποίος ήταν αυτός;Απλά τροφοδοτούσαν με όπλα τον Ναπολέοντα αλλά και τους αντιπάλους του.Και φυσικά δεν ήταν μόνο τα όπλα αλλά και το εμπόριο των σιτηρών και όλα τα είδη πρώτης ανάγκης. 
  • Ιδιαίτερη αδυναμία είχαν στα μεταλλεία όλων των τύπων,ιδιαιτέρως του χρυσού φυσικά.
  • Ώσπου φτάνουμε στο σωτήριο έτος 1821,  η Ελληνική επανάσταση ξεκίνησε,οι Έλληνες απελευθερώνουν τα πρώτα τους εδάφη. Το 1824 και ενώ η Πελοπόννησος είναι ελεύθερη πλέον οι Έλληνες χρειάζονται χρήματα .Ποιος είναι ο χρηματοδότης της τότε ελεύθερης Ελλάδος; Μα φυσικά οι <ROTHCHILD>.
  • Και πολύ πολύ φυσικά το έτος 1841 ιδρύουν την Εθνική Τράπεζα Ελλάδος
  • Και μετά η Εθνική τράπεζα ιδρύει την τράπεζα της Ανατολής.
  • Σε αυτό το σημείο το σημείο τελειώνω το πρώτο μέρος αυτού του άρθρου.στο δεύτερο μέρος του θα προσπαθήσω να αναλύσω την εμπλοκή αυτής της οικογένειας στον  α' παγκόσμιο πόλεμο αλλά και στον β'. 
  • Επίσης τυχόν ανάμειξης της στην μικρασιατική καταστροφή μέσω τής τράπεζας της Ανατολής!!!!
  •                                                                              ΦΙΛΙΚΑ
  •                                                            ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ Ι ΠΑΣΧΑΛΗΣ       

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

https://secure.avaaz.org/el/petition/NA_MINΣ _EPITRAPEI_NA_GINEI_I_AGIA_SOFIA_STIN_KONSTANTINOYPOLI_TZAMI/?fbss ΚΆΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΛΙΝΚ ΚΑΙ ΨΗΦΊΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΓΊΝΕΙ Η ΑΓΊΑ ΣΌΦΙΑ ΤΖΑΜΊ. ΈΛΛΗΝΕΣ Η ΥΠΟΓΡΑΦΉ ΣΑΣ ΕΊΝΑΙ ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΗ ,ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΊ Η ΑΓΊΑ ΣΌΦΙΑ ΜΑΣ, ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΒΕΒΗΛΩΤΕΣ ΤΗΣ.Η ΥΠΟΓΡΑΦΉ ΣΑΣ ΈΧΕΙ ΔΎΝΑΜΉ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΊΣΤΕ ΤΗΝ.

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΖΑΜΙ;


  • Ο μεγάλος ναός τού ΘΕΟΥ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ, πρόκειται να γίνει τζαμί.
  • Με ομόφωνη απόφαση της Τουρκικής κυβέρνησης  <ΤΟ ΙΝΔΑΛΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ> πρόκειται  να γίνει τζαμί.
  • Και ερωτώ που είναι  το υπουργείο πολιτισμού; Που είναι το υπουργείο  θρησκευμάτων;Το υπουργείο εξωτερικών; Τελικά τι κάνουν όλοι αυτοί υποστηρίζουν τις Ελληνικές θέσεις διεθνώς η είναι μόνο για το θεαθήναι;
  • Α ντε και όλοι αυτοί ξέρουμε ότι είναι μασόνοι και θέλουν την παγκοσμιοποίηση και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα. Προκειμένου  να  φέρουν την παγκόσμια τάξη πραγμάτων που τούς έχει υπαγορεύσει το Εβραϊκό κράτος και η μασονία .Οπότε δεν τους ενδιαφέρει   εάν θα καταστραφεί το άλφα και το ωμέγα του χριστιανισμού γιατί αυτός είναι ο στόχος τους 
  • Αλλά έχω να πω για το φανάρι πού είναι το επίνειο της παγκόσμιας ορθοδοξίας.Ο πατριάρχης κ.κ Βαρθολομαίος που είναι παγκόσμιος πατριάρχης των απανταχού ορθοδόξων ,τι έκανε για αυτό το ζήτημα;  
  • Η αδράνεια του πατριάρχη Βαρθολομαίου θεωρείτε αν μη τι άλλο εγκληματική,μέχρι και σήμερα ουδεμία διαμαρτυρία δεν υπάρχει από το φανάρι για αυτό το θέμα στην τουρκική κυβέρνηση, ούτε ένα διάβημα έστω για το θεαθήναι .
  • Και φυσικά δέν είναι μόνο το θέμα της ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ αλλά είναι και το θέμα της σχολής της Χάλκης πού το φανάρι έδειξε την ίδια εγκληματική αδιαφορία τη στιγμή πού οι Τούρκοι ΕΠΙΒΆΛΟΥΝ  να γίνουν τζαμιά στην Ελλάδα απανταχού των πόλεων της.
  • Δεν μπορώ πλέον να καταλάβω ποιοι κάνουν κουμάντο στην Ελλάδα οι χριστιανοί η οι μουσουλμάνοι.
  • Και φυσικά δεν μπορώ να καταλάβω τα λεγόμενα του <ΕΛΛΗΝΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ> οι Έλληνες και οι Τούρκοι ζούσαν μια χαρά ώσπου μια ομάδα από αλήτες ξεκίνησε την επανάσταση και χωρίστηκαν οι δύο λαοί!!!!!!!  
  • Μήπως φταίει ο βαθμός του ανθυπολοχαγού που είχατε πατριάρχα στην Τουρκία ;
  • Η μήπως φταίει η ΝΕΑ  ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ που σας έβαλε να κάνετε συνλείτουργο με τους ΚΑΘΟΛΙΚΟΥΣ; Μα καλά δεν ξέρετε οτι για να γίνει συλλείτουργο με τους καθολικούς πρώτα πρέπει να γίνει οικουμενική σύνοδο όπου οι Καθολικοί θα απαρνηθούν τις μέχρι τώρα θέσεις τους και θα ξανά ενταχθούν στους κόλπους της ορθόδοξης εκκλησίας;
  • Η μήπως κ.κ .Πατριάρχα  θέλετε να πείτε στον Ελληνικό λαό ότι έχετε δίκιο που συνλειτουργείσατε με τους ζουλού με τους προτεστάντες με τους ιεχωβάδες και με όλες τις θρησκείες που υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο και που μόνο χριστιανικές δεν είναι. Εάν δέν είσαστε εσείς  αιρετικός τότε πέστε μου ποιοι είναι οι αιρετικοί;
  • Και κάτι άλλο γιατί δεν ε΄γινε η επανένωση του παλαιού και του νέου ημερολογίου; 
  • γιατί δεν έγινε αυτό πού έγινε στην Ρωσία; Το παλαιό για την εκκλησία και το νέο για την πολιτεία;
  • Μήπως αυτό δεν ήταν στην αρέσκεια των μασώνων  που 'εβαλαν τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ να σφαχτεί;
  • Για όλα αυτά λοιπόν σαν πατριάρχης δέν έχετε κάνει  τίποτα απολύτως οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν μπορείτε να λέτε ότι είστε Έλλην οικουμενικός πατριάρχης.
  • Ίσως στην δεδομένη να είναι προτιμότερη η παραίτηση σας από αυτό το ύπατο αξίωμα της ορθοδοξίας μας ώστε να αναλάβει κάποιος ,που θα είναι ΈΛΛΗΝ και όχι ανθέλλην , και θα υπερασπιστεί την ορθοδοξία ,ενάντια στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων και στον μασωνισμο αλλά και στις δολοπλοκίες της ΤΟΥΡΚΙΚΉΣ  ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ   
  •                                                    ΦΙΛΙΚΑ                                                                                                                                    ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ Ι ΠΑΣΧΑΛΗΣ

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ : Γλωσσική αλλαγή ( 2007 ) Γιώργος Παπαναστασίου

Θέματα ιστορίας της ελληνικής γλώσσας

Η κατανόηση και μελέτη των μηχανισμών της γλωσσικής αλλαγής συνδέεται με τη θεμελίωση και ανάπτυξη της επιστήμης της ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας και αποτελεί μία από τις βασικές επιστημονικές κατακτήσεις του 19ου αιώνα στον τομέα των ανθρωπιστικών σπουδών. H ανακάλυψη και μελέτη νέων δεδομένων από διάφορες γλωσσικές οικογένειες κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα συντέλεσε στην περαιτέρω ανάπτυξη του προβληματισμού για το συγκεκριμένο θέμα, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε κατανοήσει σε μεγάλο βαθμό τους μηχανισμούς της γλωσσικής αλλαγής, αν και δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε τις βαθύτερες αιτίες του φαινομένου (πρβ. McMahon 2005, 77-79).

Η γλωσσική αλλαγή αφορά το σύνολο των επιπέδων της γλωσσικής ανάλυσης (φωνητικό-φωνολογικό, μορφολογικό, συντακτικό, λεξιλογικό, σημασιολογικό κλπ.). Οι αλλαγές στο καθένα από αυτά επηρεάζουν όλα τα υπόλοιπα. Είναι συνεχείς και αδιάλειπτες, αλλά σχεδόν ανεπαίσθητες από γενιά σε γενιά, ούτως ώστε να μην εμποδίζουν την επικοινωνία και την αλληλοκατανόηση μεταξύ ατόμων από διαφορετικές γενιές. H γλωσσική αλλαγή συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με το φαινόμενο που ονομάζουμε γλωσσική επαφή: γλωσσικές αλλαγές πυροδοτούνται από τις επαφές των ομιλητών μιας γλώσσας με ομιλητές μιας άλλης (McMahon 2005, 285-320· βλ. και Thomason 2001).

Στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο (McMahon ό.π., 37-108) βασικός μηχανισμός γλωσσικής αλλαγής είναι ο φωνητικός νόμος. O φωνητικός νόμος περιγράφει μια αλλαγή που αφορά συγκεκριμένο φθόγγο (ή σειρά φθόγγων) μιας γλώσσας υπό συγκεκριμένες συνθήκες, σε συγκεκριμένο τόπο και σε επίσης συγκεκριμένο χρόνο· π.χ. το [d] της αρχαίας ελληνικής (που παριστάνεται με το γράφημα Δ) τράπηκε σε [δ] κατά την ελληνιστική εποχή, σε όλες τις θέσεις εκτός από την περίπτωση που προηγούνταν ένρινος φθόγγος, και αυτό συνέβη στο σύνολο της ελληνόφωνης περιοχής, π.χ. δένδρον [déndron] > [δéndron]. Άλλοι τρόποι φωνητικής αλλαγής είναι: η αφομοίωση, π.χ. αρχ. ελλ. ὀβελός > ὀβολός ([o-e] > [o-o])· η ανομοίωση, π.χ. γρήγορος > (ιδιωματική προφορά) γλήγορος ([r-r] > [l-r])· η ανάπτυξη, π.χ. αέρας > αγέρας· η αποβολή, π.χ. αρχ. ελλ. φρατρία > φατρία· η μετάθεση, π.χ. φαλακρός > καραφλός· η απλολογία, π.χ. αποστρατιωτικοποίηση > αποστρατικοποίηση.

Στο μορφολογικό και στο συντακτικό επίπεδο (McMahon ό.π., 109-158, 159-231) η γλωσσική αλλαγή μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα: την εμφάνιση μιας γραμματικής κατηγορίας (π.χ. του άρθρου στην αρχαία ελληνική), την εξαφάνιση μιας γραμματικής κατηγορίας (π.χ. του δυϊκού αριθμού κατά την ελληνιστική εποχή), την αναδιάρθρωση ενός κλιτικού συστήματος (π.χ. με την ένταξη των αθέματων ουσιαστικών της αρχαίας ελληνικής στη θεματική κλίση), την επιλογή και παγίωση ενός συγκεκριμένου συντακτικού σχήματος (π.χ. της σειράς Yποκείμενο - Pήμα - Aντικείμενο στην αγγλική) κλπ. Στην αναδιάρθρωση των κλιτικών συστημάτων σημαντικό ρόλο παίζει η αναλογία, δηλαδή η δημιουργία νέων τύπων με βάση άλλους που προϋπάρχουν. Η δράση της είναι όμως πολύ ευρύτερη και αφορά τόσο το μορφολογικό όσο και το φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο.

Tο λεξιλόγιο (ΜcMahon ό.π., 271-283) είναι επίσης ένας τομέας όπου οι αλλαγές είναι ιδιαίτερα συχνές. Η χαρακτηριστικότερη περίπτωση αφορά την εξαφάνιση παλαιών λέξεων ή την εμφάνιση νέων - και η εμφάνιση αυτή μπορεί να γίνει είτε με τη δημιουργία λέξεων από στοιχεία που υπάρχουν ήδη στη γλώσσα είτε με τον δανεισμό, τη χρήση δηλαδή και την ενσωμάτωση νέων λέξεων από άλλα γλωσσικά συστήματα· π.χ. στην αρχαία ελληνική η λέξη φράτηρ αντικαταστάθηκε από μια νέα δημιουργία, τη λέξη ἀδελφός·νεοελληνικές λέξεις όπως διαδίκτυο, κλωνοποίηση, κομπιούτερ, ραδιοαστρονομία είναι πρόσφατα δάνεια, και αυτό έχει σχέση με το ότι οι τεχνολογικές εξελίξεις στις οποίες αναφέρονται είναι καινούργιες. Στο σημασιολογικό επίπεδο οι αλλαγές είναι επίσης συχνές (McMahon ό.π., 250-271). Ειδική αναφορά μπορεί να γίνει σε περιπτώσεις που αφορούν «άπλωμα» ή «στένεμα» της σημασίας: άπλωμα της σημασίας έχουμε π.χ. στο αρχ. κάμνω 'κουράζομαι' που εξελίχθηκε (στον νεοελληνικό τύπο κάνω) σε 'πράττω, κατασκευάζω, κλπ.'· στένεμα έχουμε στη λέξη πετεινός: στην αρχαία ελληνική σήμαινε 'πτηνό', στη νέα ελληνική εξειδικεύθηκε στη σημασία 'κόκορας'.

Προϋπόθεση για κάθε είδους γλωσσική αλλαγή είναι η γλωσσική ποικιλία (McMahon ό.π., 321-357), η συνύπαρξη δηλαδή των νέων γλωσσικών τύπων που δημιουργούνται με τους παλαιότερους που τείνουν να αντικατασταθούν. Γλωσσική ποικιλία υπάρχει σε κάθε γλώσσα, και βέβαια στη νέα ελληνική. Για παράδειγμα, η συνύπαρξη των τύπων του γ΄ πληθ. προσώπου του παρατατικού των βαρύτονων ρημάτων έτρεχαν, τρέχαν και τρέχανε (και των αντίστοιχων του αορίστου έτρεξαν, τρέξαν και τρέξανε) δείχνει πιθανόν τον δρόμο που θα ακολουθήσει η εξέλιξη του κλιτικού συστήματος του παρατατικού (και του αορίστου) στα επόμενα χρόνια. Οι νέοι τύποι τρέχαν και τρέχανε (και τρέξαν και τρέξανε) έχουν πολλές πιθανότητες να επικρατήσουν έναντι του παλαιότερου έτρεχαν (και έτρεξαν), επειδή δημιουργούν ένα ομαλότερο κλιτικό παράδειγμα - αυτός ήταν εξάλλου ο λόγος για τον οποίο εμφανίστηκαν.

Η ελληνική γλώσσα, επειδή ακριβώς λόγω ιστορικών συγκυριών μάς μαρτυρείται σχεδόν αδιάσπαστα από τον 14ο αιώνα π.X. μέχρι σήμερα (με ένα κενό από τον 12ο ως τον 8ο αιώνα π.X.), προσφέρει ένα ιδανικό πεδίο για τη μελέτη της γλωσσικής αλλαγής γενικότερα. Από τη μελέτη αυτή δεν μπορεί να εξαιρεθεί η προϊστορία, τα στάδια δηλαδή που προηγούνται των ιστορικών μαρτυριών και τα οποία αποκαθίστανται με τις μεθόδους της συγκριτικής ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας. Για την καλύτερη παρουσίαση του υλικού θα αναφερθούμε στη γλωσσική αλλαγή με βάση τις ακόλουθες περιόδους της ιστορίας της ελληνικής: 1) προϊστορική· 2) εποχή των αρχαίων διαλέκτων· 3) ελληνιστική κοινή· 4) μεσαιωνική και νέα ελληνική με τις διαλέκτους τους.
Α. Προϊστορική περίοδος της ελληνικής

Προϊστορική περίοδος της ελληνικής είναι η εποχή κατά την οποία διαμορφώνεται η πρωτοελληνική, η αμάρτυρη δηλαδή κοινή γλώσσα που θεωρούμε ότι έδωσε τις μαρτυρημένες αρχαίες διάλεκτοι της ιστορικής εποχής. Καλύπτει χρονικά την περίοδο από το 4000 π.X. περίπου (αν χρονολογήσουμε τότε τη διάσπαση της πρωτοϊνδοευρωπαϊκής [ΠIE]) έως το 2000 π.X. (οπότε περίπου χρονολογούμε τη διάσπαση της πρωτοελληνικής). Οι βασικές αλλαγές που είχαν ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση της πρωτοελληνικής είναι οι ακόλουθες (βλ. Clackson 2001):
1) στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο:

α) τροπή των ΠIE ηχηρών δασέων *bh, *dh, *gh, *gwh στα αντίστοιχα άηχα *ph, *th, *kh, *kwh, π.χ. *nebhos > νέφος [nephos] (πρβ. σανσκρ. nabhas)·
β) τροπή του ΠIE *s σε [h] σε αρκτική θέση πριν από φωνήεν και σε μεσοφωνηεντική θέση, π.χ. *septm̥ > ἑπτά [hepta] (πρβ. λατ. septem)·
γ) αποβολή των κλειστών συμφώνων στο τέλος λέξης, π.χ. *kwid > τί (πρβ. λατ. quid)·
δ) τροπή του ΠIE ληκτικού *-m σε -n, π.χ. * i̯ugom > ζυγόν (πρβ. λατ. iugum)·
ε) τροπή των ΠIE λαρυγγικών *h1, *h2, *h3 σε ε, α, ο αντίστοιχα, όταν βρίσκονται ανάμεσα σε δύο σύμφωνα, π.χ. *ph2tēr > πατήρ (πρβ. λατ. pater, σανσκρ. pitā· η παραδοσιακή άποψη είναι ότι ένα ΠIE φώνημα *ǝ εξελίχθηκε στην ελληνική σε ε, α ή ο). Υπό την επίδραση των λαρυγγικών ολοκληρώνεται η διαμόρφωση του συστήματος των πέντε μακρών φωνηέντων, η οποία είχε αρχίσει από την ύστερη ινδοευρωπαϊκή·
στ) ανάπτυξη του τονικού νόμου της τρισυλλαβίας, σύμφωνα με τον οποίο ο τονισμός επιτρέπεται μόνο στις τρεις τελευταίες συλλαβές (και πάλι με περιορισμούς, όταν η λήγουσα είναι μακρά), π.χ. ΠIE *bhéromenos > φερόμενος (πρβ. σανσκρ. bháramanas)·
ζ) η τροπή των ΠIE συλλαβικών ενήχων * r̥, * l̥, * m̥, * n ̥σε αρ ή ρα, αλ ή λα, α ή αμ, α ή αν, π.χ. ΠIE *pl̥th2us > πλατύς, ΠIE *kr̥d- > κραδίη / καρδία, συνεχίζεται και στην επόμενη περίοδο, εφόσον ως προς τις συγκεκριμένες εξελίξεις εμφανίζεται ενδοδιαλεκτική διαφοροποίηση (Αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι).

2) στο μορφολογικό και συντακτικό επίπεδο:

α) η διάκριση μορφολογικών κατηγοριών (π.χ. στην κλίση των ονομάτων) βασίζεται όλο και λιγότερο στη διάκριση μεταπτωτικών βαθμίδων, οι οποίες στην ΠIE συνδέονταν άρρηκτα με μετακινήσεις στον τόνο (και αυτή η αλλαγή συνεχίζεται κατά την επόμενη περίοδο)·
β) οι οκτώ πτώσεις της ΠIE πρέπει να είχαν περιοριστεί σε έξι κατά την πρωτοελληνική, δηλαδή στις πέντε γνωστές από την κλασική αττική διάλεκτο και στην οργανική, η οποία φαίνεται να διατηρείται στη μυκηναϊκή·
γ) η ονομ. πληθ. των ΠIE ουσιαστικών σε *-os και σε *-a λήγει σε -οι και -αι αντίστοιχα, έχοντας δεχθεί την επίδραση αντωνυμικών θεμάτων·
δ) η ΠIE κατάληξη της οργανικής πληθ. *-su έχει εξελιχθεί σε -σι (και είναι κατάληξη δοτικής)·
ε) αλλάζουν ορισμένες προσωπικές ρηματικές καταλήξεις, π.χ. το β΄ και γ΄ ενικό της θεματικής κλίσης έχει πλέον κατάληξη (φέρ)-ε-ις και (φέρ)-ε-ι αντί *-eh1i και *-e αντίστοιχα. Αρκετές αλλαγές έγιναν επίσης στην παραγωγική μορφολογία, π.χ. με την ανάπτυξη νέων παραγωγικών μορφημάτων όπως το -εύς, π.χ. χαλκεύς, μυκ. ka-ke-u.

Τέλος, τόσο σε αυτή όσο και στην επόμενη περίοδο, φαίνεται να αναπτύσσεται συνεχώς ένα σύστημα υποτακτικής σύνταξης, η αποκατάσταση του οποίου δεν είναι δεδομένη στην ΠIE.
3) στο λεξιλογικό επίπεδο

Στο λεξιλογικό επίπεδο μπορεί να γίνει διάκριση ανάμεσα στο λεξιλόγιο που κληρονομήθηκε από την ΠIE, σε σχηματισμούς της ελληνικής με βάση κληρονομημένα ή νέα παραγωγικά μορφήματα και στα δάνεια.S Σημαντικό τμήμα του ελληνικού λεξιλογίου είναι δανεισμένο από ινδοευρωπαϊκές ή μη γλώσσες με τις οποίες η ελληνική ήρθε από πολύ νωρίς σε επαφή. (H εποχή του δανεισμού συχνά δεν μπορεί να προσδιοριστεί, οπότε κάποια από τα παραδείγματα που θα δοθούν ίσως εισήλθαν στην ελληνική στην πρώιμη φάση της επόμενης περιόδου). Ήδη στη μυκηναϊκή απαντούν τα σημιτικά δάνεια ki-to (χιτών), ku-mi-no (κύμινον), sa-sa-ma (πρβ. δωρ. σάσαμον/ αττ. σήσαμον), ku-ru-so (χρυσός). Tο μυκ. su-qo-ta (πρβ. συβώτης 'βοσκός χοίρων') προϋποθέτει παλαιό δανεισμό της λέξης σῦς από ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που διατηρεί το αρκτικό *s-, πρβ. τον κληρονομημένο τύπο ὗς. Ένα μεγάλο μέρος του αρχαίου ελληνικού λεξιλογίου πρέπει να είναι δάνειο από τις γλώσσες των κατοίκων που οι Έλληνες συνάντησαν στον ελλαδικό χώρο κατά την έλευσή τους· πρβ. μεταξύ άλλων μυκ. a-sa-mi-to = ἀσάμινθος, μυκ. da-pu-ri-to = λαβύρινθος κλπ. Αρκετές πρέπει να είναι και οι αλλαγές που συνέβησαν σε σημασιολογικό επίπεδο σε λέξεις κληρονομημένες από την ΠIE: το ΠIE *bhreh2ter 'αδελφός' > φράτηρ είχε από πολύ παλαιά εξειδικευθεί στη σημασία 'μέλος αδελφότητας', όπως φαίνεται από τη χρήση του ομηρ. ἀφρήτωρ 'αυτός που δεν ανήκει σε αδελφότητα'. Αξίζει να σημειωθεί όμως ότι ο λεξικογράφος Hσύχιος, τον 5ο αιώνα μ.X., μας παραδίδει τις «γλώσσες» φράτωρ· ἀδελφός και φρήτηρ· ἀδελφός.
B. H εποχή των αρχαίων διαλέκτων

H εποχή των αρχαίων διαλέκτων καλύπτει την περίοδο από τη διάσπαση της πρωτοελληνικής ως τη διαμόρφωση της ελληνιστικής κοινής. Οι μαρτυρίες καλύπτουν την περίοδο των δύο περίπου αιώνων κατά τους οποίους μαρτυρείται η μυκηναϊκή (14ος-12ος αιώνας π.X.) και την εποχή από τον 8ο έως τον 4ο αιώνα π.X., οπότε αρχίζει να διαμορφώνεται η κοινή. Οι αλλαγές που συνέβησαν σε αυτή την περίοδο είναι πολλές και προφανώς διαφέρουν από τόπο σε τόπο, εφόσον οδήγησαν σε διαλεκτική διάσπαση. Το βάρος θα δοθεί στις αλλαγές που συνέβησαν στην αττικοϊωνική διάλεκτο, η οποία είναι και ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην πρωτοελληνική και την ελληνιστική κοινή (πρβ. Allen 2000 και Αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι):
1) στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο.

Πρώιμες αλλαγές: εφαρμόζεται ο νόμος του Grassmann, σύμφωνα με τον οποίο από δύο μη διαδοχικά δασέα το πρώτο χάνει ανομοιωτικά τη δασύτητά του, π.χ. *φέφυκα [phéphuka] > πέφυκα [péphuka], και ο νόμος του Osthoff, σύμφωνα με τον οποίο ένα μακρό φωνήεν βραχύνεται πριν από την ακολουθία ένηχο + σύμφωνο, π.χ. *gwōus > βοῦς [bous]. Άλλες σημαντικές εξελίξεις:

α) τροπή των χειλοϋπερωικών σε υπερωικά, οδοντικά ή χειλικά ανάλογα με το περιβάλλον, η οποία ολοκληρώνεται πριν από τις πρώτες μαρτυρίες της αλφαβητικής ελληνικής, π.χ. *gwoukwolos > βουκόλος, *amphikwolos > ἀμφίπολος (ενδιάμεσο στάδιο μας παραδίδει η μυκηναϊκή, πρβ. τα αντίστοιχα qo-u-ko-ro = [gwoukolos] αλλά a-pi-qo-ro = [amphikwolos]), *penkwe > πέντε αλλά *penkwtos > πέμπτος (πρβ. όμως αιολ. πέμπε)·
β) τροπή [ti] > [si] στις ανατολικές διαλέκτους της ελληνικής, π.χ. [pheronti] (= δωρ. φέροντι) > αττ. *φέρονσι > φέρουσι·
γ) αποβολή του δασέος πνεύματος [h] σε μεσοφωνηεντική θέση, και από τον 6ο αιώνα π.X. και σε αρκτική θέση στις διαλέκτους της M. Aσίας, π.χ. ιων. ἰρός/ αττ. ἱερός·
δ) δημιουργία δύο νέων μακρών φωνηέντων [ẹ̄] και [ọ̄], ως αποτέλεσμα συναίρεσης ή αντέκτασης, π.χ. τρέες [trees] > τρεῖς [trẹ͎̄s], *φέρονσα [pheronsa] > φέρουσα [pherọ̄sa]· με αυτά θα συμπέσει τον 7ο-6ο αιώνα π.X. το αποτέλεσμα του μονοφθογγισμού των διφθόγγων ei και ou, π.χ. λείπω [leipǭ] > [lẹ͎̄pǭ], ἀκόλουθος [akolouthos] > [akolọ̄thos]· ειδικά το [ọ̄], κλείνει ακόμη περισσότερο σε [ū] (αττική: 5ος αιώνας π.X.)·
ε) τροπή του κληρονομημένου [ā] στο αττικοϊωνικό η [ę̄], π.χ. δωρ. μάτηρ [mātę̄r] / αττ. μήτηρ [mę̄tę̄r]· στ) τροπή των [u] και [ū] σε [y] και [ӯ] αντίστοιχα, με προσθίωση (αττική: 5ος αιώνας π.X.), π.χ. ὕδωρ [hudǭr] > [hydǭr]· κ.ά.

2) στο μορφολογικό επίπεδο

Στο μορφολογικό επίπεδο κάθε διάλεκτος αναπτύσσει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, από τα οποία μπορούν να αναφερθούν ενδεικτικά: α) η κατάληξη του απαρεμφάτου είναι -ναι στην αττικοϊωνική και στην αρκαδοκυπριακή, -μεν(αι) στην αιολική, και -μεν στη δωρική, π.χ. εἶναι/ αιολ. ἔμμεν(αι)/ δωρ. ἔμεν· β) στη λεσβιακή και στη θεσσαλική η κλίση των ρημάτων σε -μι επεκτείνεται και στα συνηρημένα ρήματα, π.χ. αττ. καλέω/ λεσβ. κάλημι· γ) αναπτύσσεται η λεγόμενη αττική κλίση των δευτεροκλίτων, π.χ. λαός/ αττ. λεώς. Την παραγωγική μορφολογία αφορούν θέματα όπως η χρήση του υποκοριστικού επιθήματος -ιον, π.χ. παῖς - παιδίον, και η δημιουργία νέων υποκοριστικών επιθημάτων με επανανάλυση, π.χ. -ίδιον: αἴξ - αἰγίδιον. Για τη δημιουργία συγκεκριμένων συντακτικών σχημάτων χρησιμοποιούνται διαφορετικά μόρια, π.χ. αττ.-ιων., αρκαδ. ἄν/ δωρ. κα/ αιολ., κυπρ. κε.
3) στο λεξιλογικό επίπεδο

Στο λεξιλογικό επίπεδο η ελληνική δανείζεται αρκετές λέξεις από την περσική, π.χ. μάγος, παράδεισος, παρασάγγης, σατράπης, ενώ εξακολουθεί η επίδραση σημιτικών γλωσσών, π.χ. μνᾶ. Η απόδοση γλωσσικού υλικού στη θρακική, στην ιλλυρική, στη λυδική κλπ. δεν γίνεται πάντοτε με βεβαιότητα, λόγω των περιορισμένων μαρτυριών που διαθέτουμε από τις γλώσσες αυτές.
Γ. Η περίοδος της ελληνιστικής κοινής

Η περίοδος της ελληνιστικής κοινής (4ος/3ος αιώνας π.X.-4ο/5ο αιώνα μ.X.) χαρακτηρίζεται: α) από την υποχώρηση των αρχαίων διαλέκτων και β) από την εξάπλωση της ελληνικής σε αλλόγλωσσους ομιλητές της ανατολικής Μεσογείου H δημιουργία της αλεξανδρινής κοινής. Οι αλλαγές είναι πολλές και σημαντικές (βλ. Allen 2000· Πετρούνιας 2001· Παπαναστασίου 2001· Horrocks 2001· πρβ. Browning 1991):
1) στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο:

α) τροπή του η [ę̄] σε [ẹ̄] (αττική: από τον 4ο αιώνα π.X.) και στη συνέχεια σε [ī] (περίπου 2ος αιώνας μ.X.): πρβ. τις ελνστ. γραφές ποτείριον = ποτήριον, μίτηρ = μήτηρ· τροπή του ει [ẹ̄] σε [ī] (αττική: 2ος αιώνας π.X.): πρβ. την ελνστ. γραφή ἰς = εἰς·
β) μονοφθογγισμός των διφθόγγων αι [ai] σε [ę̄] και οι [oi] σε [ȳ] (περίπου 2ος αιώνας μ.X.)·
γ) απώλεια της διάκρισης μεταξύ μακρών και βραχέων φωνηέντων (2ος-3ος αιώνας μ.X.): το φωνηεντικό σύστημα αποτελείται πλέον από έξι φωνήεντα, τα /i/, /y/, /e/, /a/, /o/, /u/·
δ) τροπή των διφθόγγων αυ [au] και ευ [eu], σε [af] ή [av] και [ef] ή [ev], ανάλογα με το αν ακολουθεί άηχος ή ηχηρός φθόγγος, π.χ. αὔριον [aurion] > [avrion], αὐτός [autos] > [aftos], εὔλογος [eulogos] > [evloγos], πεῦκον [peukon] > [pefkon] (3ος-2ος αιώνας π.X.)·
ε) εξέλιξη του συμπλέγματος ζ [zd] σε [z], π.χ. ζυγός [zdygos] > [zygos] (αττική: 4ος αιώνας π.X.)·
στ) τροπή των κλειστών β [b], δ [d], γ [g] σε εξακολουθητικά [v], [δ], [γ] αντίστοιχα (πρώτοι αιώνες μ.X.), εκτός από τις περιπτώσεις που προηγείται ένρινος φθόγγος, π.χ. δένδρον [déndron] > [δéndron]·
ζ) τροπή των κλειστών φ [ph], θ [th], χ [kh] σε εξακολουθητικά [f], [θ], [x] αντίστοιχα, π.χ. φόνος [phonos] > [fonos], θυμός [thymos] > [θymos], χαρά [khara] > [xara] (πρώτοι αιώνες μ.X.)·
η) απώλεια της διάκρισης απλών-διπλών συμφώνων (τέλος της περιόδου)·
θ) αποβολή του δασέος πνεύματος [h] (πρώτοι αιώνες μ.X.)· ι) εξέλιξη του τόνου από μουσικό σε δυναμικό· κλπ.

2) στο μορφολογικό και συντακτικό επίπεδο η κοινή χαρακτηρίζεται από τον περιορισμό της πλούσιας μορφολογίας της αττικής:

α) κατάργηση του δυϊκού αριθμού·
β) ένταξη των αθέματων ουσιαστικών και ρημάτων στις αντίστοιχες θεματικές κλίσεις, π.χ. μήτηρ > μητέρα, ὄμνυμι > ὀμνύω·
γ) σταδιακός περιορισμός της χρήσης της δοτικής·
δ) σταδιακή υποχώρηση της ευκτικής και του απαρεμφάτου· γενικά οι συντάξεις με απαρέμφατο ή μετοχή αντικαθίστανται από υποτακτικά σχήματα με συνδέσμους.

Επίσης, ο λεξιλογικός δανεισμός θα οδηγήσει στη δημιουργία νέων παραγωγικών επιθημάτων, π.χ. -άριος: καβαλλάριος < λατ. caballarius.
3) Στο λεξιλογικό επίπεδο

Στο λεξιλογικό επίπεδο τον ρόλο της γλώσσας-πηγής αναλαμβάνει κυρίως η λατινική, π.χ. δηνάριον, κουστωδία, μεμβράνη, τίτλος, ενώ σημαντική είναι η επίδραση της εβραϊκής σε λέξεις του χριστιανικού λεξιλογίου, π.χ. ἀμήν, σεραφείμ, χερουβείμ. Ελληνικές λέξεις με ανώμαλη κλίση αντικαθίστανται από ομαλές, π.χ. πλοῖον αντί ναῦς. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή παίζουν τα υποκοριστικά, κυρίως σε -ιον: χάνοντας την υποκοριστική τους σημασία, αντικαθιστούν πλέον τα ουσιαστικά από τα οποία προέρχονταν, π.χ. ἀρνίον αντί του (ανώμαλου) ἀρήν. Υπό την επίδραση της νέας θρησκείας, παλαιές λέξεις αποκτούν νέες σημασίες, π.χ. παράδεισος (παλαιότερα 'κήπος'), ἄγγελος (παλαιότερα 'αγγελιοφόρος').
Δ. Η περίοδος της μεσαιωνικής και της νέας ελληνικής

Η περίοδος της μεσαιωνικής και της νέας ελληνικής (5ος αιώνας μ.X. - σήμερα). Στην περίοδο αυτή των 15 αιώνων οι αλλαγές είναι επίσης πολλές και ποικίλες. Η κοινή της προηγούμενης περιόδου έχει την τάση να διασπαστεί εκ νέου σε διαλέκτους, στην τάση αυτή όμως λειτουργεί αντίρροπα η ενοποιητική δύναμη της κεντρικής βυζαντινής διοίκησης. Όποτε και όπου η δύναμη αυτή φθίνει, εμφανίζονται οι νέες διάλεκτοι, οι οποίες διαμορφώνονται από το τέλος της 1ης χιλιετίας και μετά, και παίρνουν την τελική μορφή τους στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή διαμόρφωση νέας κοινής, η οποία, υπό την επίδραση της λόγιας γλώσσας, θα αποτελέσει τη σημερινή νεοελληνική κοινή. Από τις πολλές αλλαγές που γίνονται στη μεγάλη αυτή περίοδο αναφέρουμε ενδεικτικά ορισμένες (βλ. Browning 1991· Tonnet 1995):
1) στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο:

α) τροπή του [y] (υ, οι) σε [i] (9ος-10ος αιώνας μ.X.), οπότε το φωνηεντικό σύστημα γίνεται πλέον πενταμελές: /i/, /e/, /a/, /o/, /u/·
β) αποβολή αρκτικών άτονων φωνηέντων, π.χ. ἡμέρα > μέρα (πρώιμη μσν.)·
γ) συνίζηση των ακολουθιών [i] + Φ, π.χ. παιδία > παιδιά, καρδία > καρδιά·
δ) αποβολή ληκτικού -ν, π.χ. παιδίον > παιδίν > παιδί (όψιμη μσν.)
ε) ανομοίωση τρόπου άρθρωσης σε συμπλέγματα συμφώνων όπως [kt] > [xt], [xθ] > [xt], [pt] > [ft], [fθ] > [ft], [sθ] > [st], [sx] > [sk], π.χ. κτυπώ > χτυπώ, χθες > χτες, πτερόν > φτερό, φθάνω > φτάνω, οπισθάγκωνα > πιστάγκωνα, σχίζω > σκίζω (όψιμη μσν.).

2) στο μορφολογικό επίπεδο:

α) αλλαγές στο ονοματικό και στο ρηματικό σύστημα καταλήξεων, με αποτέλεσμα τη σταδιακή δημιουργία του νεοελληνικού συστήματος κλίσης·
β) αποβολή της άτονης ρηματικής αύξησης, π.χ. εφέρατε > φέρατε·
γ) δημιουργία περιφραστικών τύπων για τον μέλλοντα και τον παρακείμενο, που κατέληξε στους νεοελληνικούς σχηματισμούς θα δώσω - έχω δώσει·
δ) εμφάνιση νέων παραγωγικών επιθημάτων, ορισμένα από τα οποία είναι δάνεια, π.χ. ιταλ. -άρω, τουρκ. -τζής, βεν. -άδα. Η σύνταξη, τόσο σε αυτή όσο και στην προηγούμενη περίοδο, τείνει να γίνει όλο και πιο αναλυτική.

3) στο λεξιλογικό επίπεδο

Στο λεξιλογικό επίπεδο καθρεφτίζεται σε μεγάλο βαθμό η συνάντηση της ελληνικής -και των Ελλήνων- με διάφορες γλώσσες -και λαούς- που συνέβη κατά τη μακρόχρονη αυτή περίοδο. Στην πρώιμη μεσαιωνική εποχή συνεχίζεται ακόμη η επίδραση της λατινικής. Σημιτικές γλώσσες (συριακή, αραβική κτλ.) παρέχουν επίσης δάνειο υλικό. Στη συνέχεια έχουμε την επίδραση της σλαβικής, με δάνεια όπως βάλτος, ρούχο, της αλβανικής, με λέξεις όπως βλάμης, μπέσα, και της τουρκικής, από τον 11ο-12ο και κυρίως από τον 15ο αι., με πλήθος λέξεις, π.χ. γλέντι, κέφι, νάζι, πιλάφι, σεντούκι, φέσι, χαλβάς κλπ. Η ιταλική (και η βενετσιάνικη) επίδραση ήταν επίσης σημαντική, π.χ. καναρίνι, καπετάνιος, μπαρμπούνι, πορτοφόλι, στάμπα· είναι ισχυρότερη σε περιοχές που έζησαν υπό δυτική κατοχή. Κατά τη διάρκεια του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα κυριαρχεί η επίδραση της γαλλικής, είτε με άμεσο δανεισμό, π.χ. γάντι, λικέρ, μιλφέιγ, είτε με μεταφραστικά δάνεια, π.χ. αποσυμπίεση, διαμέρισμα, αλλά και η επίδραση του συνεχώς αυξανόμενου διεθνούς - σε μεγάλο βαθμό επιστημονικού - λεξιλογίου, π.χ. βιογένεση, γαστροσκόπιο, εντροπία. Σήμερα η γλώσσα δέχεται δάνεια κυρίως από την αγγλική, π.χ. τένις, μπαρ, ντίσκο, ίντερνετ. Συνεχής υπήρξε, τους τελευταίους κυρίως αιώνες, η επίδραση της αρχαίας ελληνικής, με πλήθος λόγια δάνεια που πέρασαν στο λεξιλόγιο της κοινής μέσω της καθαρεύουσας, π.χ. αυτάρκης, γενναίος, κήρυγμα, οικία, προετοιμάζω, ρύπος, συγχέω, ταλαίπωρος.
BIBΛIOΓPAΦIA

ALLEN, W. S. 2000. VoxGraeca: Hπροφορά της ελληνικής την κλασική εποχή. Μτφρ. Μ. Καραλή & Γ. Παράσογλου. Θεσσαλονίκη: Iνστιτούτο Nεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη]. Τίτλος πρωτοτύπουVox Graeca: A Guide to the Pronunciation of Classical Greek (Cambridge: Cambridge University Press, 1987).
BEEKES, R. S. P. 2004. Εισαγωγή στη συγκριτική ινδοευρωπαϊκή γλωσσολογία. Μτφρ. Γ. Παπαναστασίου & Σ. Τσολακίδης. Θεσσαλονίκη: Iνστιτούτο Nεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη]. Τίτλοςπρωτοτύπου Comparative Indo-European Linguistics: An Introduction (Amsterdam: John Benjamins, 1995).
BROWNING, R. 1991. Hελληνική γλώσσα: Μεσαιωνική και νέα. Μτφρ. Μ. Ν. Κονομή. Aθήνα: Παπαδήμας.Τίτλος πρωτοτύπου Medieval and Modern Greek (Cambridge: Cambridge University Press, 1983).
CLACKSON, J. 2001. Η διαμόρφωση της ελληνικής γλώσσας. Στο XΡΙΣΤΙΔΗΣ 2001, 148-153.
HORROCKS, G. 2001. Σύνταξη: Από την κλασική ελληνική στην κοινή. Στο XΡΙΣΤΙΔΗΣ 2001, 457-467.
McMAHON, A. M. S. 2005. Ιστορική γλωσσολογία: Hθεωρία της γλωσσικής μεταβολής. Μτφρ. Μ. Μητσιάκη & Α. Φλιάτουρας. Aθήνα: Mεταίχμιο. Τίτλος πρωτοτύπου Understanding Language Change (Cambridge: Cambridge University Press, 1994).
ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Γ. 2001. Μορφολογία: Από την κλασική ελληνική στην κοινή. Στο XΡΙΣΤΙΔΗΣ 2001, 451-456.
ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ E. 2001. Εξέλιξη της προφοράς κατά την ελληνιστική εποχή. Στο XΡΙΣΤΙΔΗΣ 2001, 442-450.
THOMASON, S. G. 2001. Language Contact: An Introduction. Edinburgh: Edinburgh University Press.
TONNET, H. 1995. Ιστορία της νέας ελληνικής γλώσσας. Μτφρ. Μ. Καραμάνου & Π. Λαλιάτσης. Επιμ. Χ. Χαραλαμπάκης. Αθήνα: Παπαδήμας. Τίτλος πρωτοτύπου Histoire du Grec Moderne: La Formation d'une langue (Παρίσι: L'Asiathéque, 1993).
XΡΙΣΤΙΔΗΣ, A.-Φ., επιμ. 2001. Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας: Από τις αρχές έως την ύστερη αρχαιότητα. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη].

>
Τελευταία Ενημέρωση: 16 Ιούν 2010, 10:43
Βρίσκεστε εδώ: Θεωρία & Ιστορία :: Θέματα ιστορίας
© 2006 - 2008 Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας Δικαίωμα Πνευματικής Ιδιοκτησίας | Όροι Χρήσης
Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης ΕΠ Κοινωνία της Πληροφορίας Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Το έργο "Πύλη για την ελληνική γλώσσα και τη γλωσσική εκπαίδευση" έχει ενταχθεί στο Ε.Π. Κοινωνία της Πληροφορίας,
συγχρηματοδοτείται από την Ε.E. και υλοποιείται από το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας.
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΓΛΩΣΣΑΣ : Γλωσσική αλλαγή ( 2007 )
   
    Γιώργος Παπαναστασίου

    ΒΟΗΘΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

    ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
    Θέματα ιστορίας της ελληνικής γλώσσας
 
    Η κατανόηση και μελέτη των μηχανισμών της γλωσσικής αλλαγής συνδέεται με τη θεμελίωση και ανάπτυξη της επιστήμης της ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας και αποτελεί μία από τις βασικές επιστημονικές κατακτήσεις του 19ου αιώνα στον τομέα των ανθρωπιστικών σπουδών. H ανακάλυψη και μελέτη νέων δεδομένων από διάφορες γλωσσικές οικογένειες κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα συντέλεσε στην περαιτέρω ανάπτυξη του προβληματισμού για το συγκεκριμένο θέμα, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε κατανοήσει σε μεγάλο βαθμό τους μηχανισμούς της γλωσσικής αλλαγής, αν και δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε τις βαθύτερες αιτίες του φαινομένου (πρβ. McMahon 2005, 77-79).

    Η γλωσσική αλλαγή αφορά το σύνολο των επιπέδων της γλωσσικής ανάλυσης (φωνητικό-φωνολογικό, μορφολογικό, συντακτικό, λεξιλογικό, σημασιολογικό κλπ.). Οι αλλαγές στο καθένα από αυτά επηρεάζουν όλα τα υπόλοιπα. Είναι συνεχείς και αδιάλειπτες, αλλά σχεδόν ανεπαίσθητες από γενιά σε γενιά, ούτως ώστε να μην εμποδίζουν την επικοινωνία και την αλληλοκατανόηση μεταξύ ατόμων από διαφορετικές γενιές. H γλωσσική αλλαγή συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με το φαινόμενο που ονομάζουμε γλωσσική επαφή: γλωσσικές αλλαγές πυροδοτούνται από τις επαφές των ομιλητών μιας γλώσσας με ομιλητές μιας άλλης (McMahon 2005, 285-320· βλ. και Thomason 2001).

    Στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο (McMahon ό.π., 37-108) βασικός μηχανισμός γλωσσικής αλλαγής είναι ο φωνητικός νόμος. O φωνητικός νόμος περιγράφει μια αλλαγή που αφορά συγκεκριμένο φθόγγο (ή σειρά φθόγγων) μιας γλώσσας υπό συγκεκριμένες συνθήκες, σε συγκεκριμένο τόπο και σε επίσης συγκεκριμένο χρόνο· π.χ. το [d] της αρχαίας ελληνικής (που παριστάνεται με το γράφημα Δ) τράπηκε σε [δ] κατά την ελληνιστική εποχή, σε όλες τις θέσεις εκτός από την περίπτωση που προηγούνταν ένρινος φθόγγος, και αυτό συνέβη στο σύνολο της ελληνόφωνης περιοχής, π.χ. δένδρον [déndron] > [δéndron]. Άλλοι τρόποι φωνητικής αλλαγής είναι: η αφομοίωση, π.χ. αρχ. ελλ. ὀβελός > ὀβολός ([o-e] > [o-o])· η ανομοίωση, π.χ. γρήγορος > (ιδιωματική προφορά) γλήγορος ([r-r] > [l-r])· η ανάπτυξη, π.χ. αέρας > αγέρας· η αποβολή, π.χ. αρχ. ελλ. φρατρία > φατρία· η μετάθεση, π.χ. φαλακρός > καραφλός· η απλολογία, π.χ. αποστρατιωτικοποίηση > αποστρατικοποίηση.

    Στο μορφολογικό και στο συντακτικό επίπεδο (McMahon ό.π., 109-158, 159-231) η γλωσσική αλλαγή μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα: την εμφάνιση μιας γραμματικής κατηγορίας (π.χ. του άρθρου στην αρχαία ελληνική), την εξαφάνιση μιας γραμματικής κατηγορίας (π.χ. του δυϊκού αριθμού κατά την ελληνιστική εποχή), την αναδιάρθρωση ενός κλιτικού συστήματος (π.χ. με την ένταξη των αθέματων ουσιαστικών της αρχαίας ελληνικής στη θεματική κλίση), την επιλογή και παγίωση ενός συγκεκριμένου συντακτικού σχήματος (π.χ. της σειράς Yποκείμενο - Pήμα - Aντικείμενο στην αγγλική) κλπ. Στην αναδιάρθρωση των κλιτικών συστημάτων σημαντικό ρόλο παίζει η αναλογία, δηλαδή η δημιουργία νέων τύπων με βάση άλλους που προϋπάρχουν. Η δράση της είναι όμως πολύ ευρύτερη και αφορά τόσο το μορφολογικό όσο και το φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο.

    Tο λεξιλόγιο (ΜcMahon ό.π., 271-283) είναι επίσης ένας τομέας όπου οι αλλαγές είναι ιδιαίτερα συχνές. Η χαρακτηριστικότερη περίπτωση αφορά την εξαφάνιση παλαιών λέξεων ή την εμφάνιση νέων - και η εμφάνιση αυτή μπορεί να γίνει είτε με τη δημιουργία λέξεων από στοιχεία που υπάρχουν ήδη στη γλώσσα είτε με τον δανεισμό, τη χρήση δηλαδή και την ενσωμάτωση νέων λέξεων από άλλα γλωσσικά συστήματα· π.χ. στην αρχαία ελληνική η λέξη φράτηρ αντικαταστάθηκε από μια νέα δημιουργία, τη λέξη ἀδελφός·νεοελληνικές λέξεις όπως διαδίκτυο, κλωνοποίηση, κομπιούτερ, ραδιοαστρονομία είναι πρόσφατα δάνεια, και αυτό έχει σχέση με το ότι οι τεχνολογικές εξελίξεις στις οποίες αναφέρονται είναι καινούργιες. Στο σημασιολογικό επίπεδο οι αλλαγές είναι επίσης συχνές (McMahon ό.π., 250-271). Ειδική αναφορά μπορεί να γίνει σε περιπτώσεις που αφορούν «άπλωμα» ή «στένεμα» της σημασίας: άπλωμα της σημασίας έχουμε π.χ. στο αρχ. κάμνω 'κουράζομαι' που εξελίχθηκε (στον νεοελληνικό τύπο κάνω) σε 'πράττω, κατασκευάζω, κλπ.'· στένεμα έχουμε στη λέξη πετεινός: στην αρχαία ελληνική σήμαινε 'πτηνό', στη νέα ελληνική εξειδικεύθηκε στη σημασία 'κόκορας'.

    Προϋπόθεση για κάθε είδους γλωσσική αλλαγή είναι η γλωσσική ποικιλία (McMahon ό.π., 321-357), η συνύπαρξη δηλαδή των νέων γλωσσικών τύπων που δημιουργούνται με τους παλαιότερους που τείνουν να αντικατασταθούν. Γλωσσική ποικιλία υπάρχει σε κάθε γλώσσα, και βέβαια στη νέα ελληνική. Για παράδειγμα, η συνύπαρξη των τύπων του γ΄ πληθ. προσώπου του παρατατικού των βαρύτονων ρημάτων έτρεχαν, τρέχαν και τρέχανε (και των αντίστοιχων του αορίστου έτρεξαν, τρέξαν και τρέξανε) δείχνει πιθανόν τον δρόμο που θα ακολουθήσει η εξέλιξη του κλιτικού συστήματος του παρατατικού (και του αορίστου) στα επόμενα χρόνια. Οι νέοι τύποι τρέχαν και τρέχανε (και τρέξαν και τρέξανε) έχουν πολλές πιθανότητες να επικρατήσουν έναντι του παλαιότερου έτρεχαν (και έτρεξαν), επειδή δημιουργούν ένα ομαλότερο κλιτικό παράδειγμα - αυτός ήταν εξάλλου ο λόγος για τον οποίο εμφανίστηκαν.

    Η ελληνική γλώσσα, επειδή ακριβώς λόγω ιστορικών συγκυριών μάς μαρτυρείται σχεδόν αδιάσπαστα από τον 14ο αιώνα π.X. μέχρι σήμερα (με ένα κενό από τον 12ο ως τον 8ο αιώνα π.X.), προσφέρει ένα ιδανικό πεδίο για τη μελέτη της γλωσσικής αλλαγής γενικότερα. Από τη μελέτη αυτή δεν μπορεί να εξαιρεθεί η προϊστορία, τα στάδια δηλαδή που προηγούνται των ιστορικών μαρτυριών και τα οποία αποκαθίστανται με τις μεθόδους της συγκριτικής ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας. Για την καλύτερη παρουσίαση του υλικού θα αναφερθούμε στη γλωσσική αλλαγή με βάση τις ακόλουθες περιόδους της ιστορίας της ελληνικής: 1) προϊστορική· 2) εποχή των αρχαίων διαλέκτων· 3) ελληνιστική κοινή· 4) μεσαιωνική και νέα ελληνική με τις διαλέκτους τους.
    Α. Προϊστορική περίοδος της ελληνικής

    Προϊστορική περίοδος της ελληνικής είναι η εποχή κατά την οποία διαμορφώνεται η πρωτοελληνική, η αμάρτυρη δηλαδή κοινή γλώσσα που θεωρούμε ότι έδωσε τις μαρτυρημένες αρχαίες διάλεκτοι της ιστορικής εποχής. Καλύπτει χρονικά την περίοδο από το 4000 π.X. περίπου (αν χρονολογήσουμε τότε τη διάσπαση της πρωτοϊνδοευρωπαϊκής [ΠIE]) έως το 2000 π.X. (οπότε περίπου χρονολογούμε τη διάσπαση της πρωτοελληνικής). Οι βασικές αλλαγές που είχαν ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση της πρωτοελληνικής είναι οι ακόλουθες (βλ. Clackson 2001):
    1) στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο:

    α) τροπή των ΠIE ηχηρών δασέων *bh, *dh, *gh, *gwh στα αντίστοιχα άηχα *ph, *th, *kh, *kwh, π.χ. *nebhos > νέφος [nephos] (πρβ. σανσκρ. nabhas)·
    β) τροπή του ΠIE *s σε [h] σε αρκτική θέση πριν από φωνήεν και σε μεσοφωνηεντική θέση, π.χ. *septm̥ > ἑπτά [hepta] (πρβ. λατ. septem)·
    γ) αποβολή των κλειστών συμφώνων στο τέλος λέξης, π.χ. *kwid > τί (πρβ. λατ. quid)·
    δ) τροπή του ΠIE ληκτικού *-m σε -n, π.χ. * i̯ugom > ζυγόν (πρβ. λατ. iugum)·
    ε) τροπή των ΠIE λαρυγγικών *h1, *h2, *h3 σε ε, α, ο αντίστοιχα, όταν βρίσκονται ανάμεσα σε δύο σύμφωνα, π.χ. *ph2tēr > πατήρ (πρβ. λατ. pater, σανσκρ. pitā· η παραδοσιακή άποψη είναι ότι ένα ΠIE φώνημα *ǝ εξελίχθηκε στην ελληνική σε ε, α ή ο). Υπό την επίδραση των λαρυγγικών ολοκληρώνεται η διαμόρφωση του συστήματος των πέντε μακρών φωνηέντων, η οποία είχε αρχίσει από την ύστερη ινδοευρωπαϊκή·
    στ) ανάπτυξη του τονικού νόμου της τρισυλλαβίας, σύμφωνα με τον οποίο ο τονισμός επιτρέπεται μόνο στις τρεις τελευταίες συλλαβές (και πάλι με περιορισμούς, όταν η λήγουσα είναι μακρά), π.χ. ΠIE *bhéromenos > φερόμενος (πρβ. σανσκρ. bháramanas)·
    ζ) η τροπή των ΠIE συλλαβικών ενήχων * r̥, * l̥, * m̥, * n ̥σε αρ ή ρα, αλ ή λα, α ή αμ, α ή αν, π.χ. ΠIE *pl̥th2us > πλατύς, ΠIE *kr̥d- > κραδίη / καρδία, συνεχίζεται και στην επόμενη περίοδο, εφόσον ως προς τις συγκεκριμένες εξελίξεις εμφανίζεται ενδοδιαλεκτική διαφοροποίηση (Αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι).

    2) στο μορφολογικό και συντακτικό επίπεδο:

    α) η διάκριση μορφολογικών κατηγοριών (π.χ. στην κλίση των ονομάτων) βασίζεται όλο και λιγότερο στη διάκριση μεταπτωτικών βαθμίδων, οι οποίες στην ΠIE συνδέονταν άρρηκτα με μετακινήσεις στον τόνο (και αυτή η αλλαγή συνεχίζεται κατά την επόμενη περίοδο)·
    β) οι οκτώ πτώσεις της ΠIE πρέπει να είχαν περιοριστεί σε έξι κατά την πρωτοελληνική, δηλαδή στις πέντε γνωστές από την κλασική αττική διάλεκτο και στην οργανική, η οποία φαίνεται να διατηρείται στη μυκηναϊκή·
    γ) η ονομ. πληθ. των ΠIE ουσιαστικών σε *-os και σε *-a λήγει σε -οι και -αι αντίστοιχα, έχοντας δεχθεί την επίδραση αντωνυμικών θεμάτων·
    δ) η ΠIE κατάληξη της οργανικής πληθ. *-su έχει εξελιχθεί σε -σι (και είναι κατάληξη δοτικής)·
    ε) αλλάζουν ορισμένες προσωπικές ρηματικές καταλήξεις, π.χ. το β΄ και γ΄ ενικό της θεματικής κλίσης έχει πλέον κατάληξη (φέρ)-ε-ις και (φέρ)-ε-ι αντί *-eh1i και *-e αντίστοιχα. Αρκετές αλλαγές έγιναν επίσης στην παραγωγική μορφολογία, π.χ. με την ανάπτυξη νέων παραγωγικών μορφημάτων όπως το -εύς, π.χ. χαλκεύς, μυκ. ka-ke-u.

    Τέλος, τόσο σε αυτή όσο και στην επόμενη περίοδο, φαίνεται να αναπτύσσεται συνεχώς ένα σύστημα υποτακτικής σύνταξης, η αποκατάσταση του οποίου δεν είναι δεδομένη στην ΠIE.
    3) στο λεξιλογικό επίπεδο

    Στο λεξιλογικό επίπεδο μπορεί να γίνει διάκριση ανάμεσα στο λεξιλόγιο που κληρονομήθηκε από την ΠIE, σε σχηματισμούς της ελληνικής με βάση κληρονομημένα ή νέα παραγωγικά μορφήματα και στα δάνεια.S Σημαντικό τμήμα του ελληνικού λεξιλογίου είναι δανεισμένο από ινδοευρωπαϊκές ή μη γλώσσες με τις οποίες η ελληνική ήρθε από πολύ νωρίς σε επαφή. (H εποχή του δανεισμού συχνά δεν μπορεί να προσδιοριστεί, οπότε κάποια από τα παραδείγματα που θα δοθούν ίσως εισήλθαν στην ελληνική στην πρώιμη φάση της επόμενης περιόδου). Ήδη στη μυκηναϊκή απαντούν τα σημιτικά δάνεια ki-to (χιτών), ku-mi-no (κύμινον), sa-sa-ma (πρβ. δωρ. σάσαμον/ αττ. σήσαμον), ku-ru-so (χρυσός). Tο μυκ. su-qo-ta (πρβ. συβώτης 'βοσκός χοίρων') προϋποθέτει παλαιό δανεισμό της λέξης σῦς από ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που διατηρεί το αρκτικό *s-, πρβ. τον κληρονομημένο τύπο ὗς. Ένα μεγάλο μέρος του αρχαίου ελληνικού λεξιλογίου πρέπει να είναι δάνειο από τις γλώσσες των κατοίκων που οι Έλληνες συνάντησαν στον ελλαδικό χώρο κατά την έλευσή τους· πρβ. μεταξύ άλλων μυκ. a-sa-mi-to = ἀσάμινθος, μυκ. da-pu-ri-to = λαβύρινθος κλπ. Αρκετές πρέπει να είναι και οι αλλαγές που συνέβησαν σε σημασιολογικό επίπεδο σε λέξεις κληρονομημένες από την ΠIE: το ΠIE *bhreh2ter 'αδελφός' > φράτηρ είχε από πολύ παλαιά εξειδικευθεί στη σημασία 'μέλος αδελφότητας', όπως φαίνεται από τη χρήση του ομηρ. ἀφρήτωρ 'αυτός που δεν ανήκει σε αδελφότητα'. Αξίζει να σημειωθεί όμως ότι ο λεξικογράφος Hσύχιος, τον 5ο αιώνα μ.X., μας παραδίδει τις «γλώσσες» φράτωρ· ἀδελφός και φρήτηρ· ἀδελφός.
    B. H εποχή των αρχαίων διαλέκτων

    H εποχή των αρχαίων διαλέκτων καλύπτει την περίοδο από τη διάσπαση της πρωτοελληνικής ως τη διαμόρφωση της ελληνιστικής κοινής. Οι μαρτυρίες καλύπτουν την περίοδο των δύο περίπου αιώνων κατά τους οποίους μαρτυρείται η μυκηναϊκή (14ος-12ος αιώνας π.X.) και την εποχή από τον 8ο έως τον 4ο αιώνα π.X., οπότε αρχίζει να διαμορφώνεται η κοινή. Οι αλλαγές που συνέβησαν σε αυτή την περίοδο είναι πολλές και προφανώς διαφέρουν από τόπο σε τόπο, εφόσον οδήγησαν σε διαλεκτική διάσπαση. Το βάρος θα δοθεί στις αλλαγές που συνέβησαν στην αττικοϊωνική διάλεκτο, η οποία είναι και ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην πρωτοελληνική και την ελληνιστική κοινή (πρβ. Allen 2000 και Αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι):
    1) στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο.

    Πρώιμες αλλαγές: εφαρμόζεται ο νόμος του Grassmann, σύμφωνα με τον οποίο από δύο μη διαδοχικά δασέα το πρώτο χάνει ανομοιωτικά τη δασύτητά του, π.χ. *φέφυκα [phéphuka] > πέφυκα [péphuka], και ο νόμος του Osthoff, σύμφωνα με τον οποίο ένα μακρό φωνήεν βραχύνεται πριν από την ακολουθία ένηχο + σύμφωνο, π.χ. *gwōus > βοῦς [bous]. Άλλες σημαντικές εξελίξεις:

    α) τροπή των χειλοϋπερωικών σε υπερωικά, οδοντικά ή χειλικά ανάλογα με το περιβάλλον, η οποία ολοκληρώνεται πριν από τις πρώτες μαρτυρίες της αλφαβητικής ελληνικής, π.χ. *gwoukwolos > βουκόλος, *amphikwolos > ἀμφίπολος (ενδιάμεσο στάδιο μας παραδίδει η μυκηναϊκή, πρβ. τα αντίστοιχα qo-u-ko-ro = [gwoukolos] αλλά a-pi-qo-ro = [amphikwolos]), *penkwe > πέντε αλλά *penkwtos > πέμπτος (πρβ. όμως αιολ. πέμπε)·
    β) τροπή [ti] > [si] στις ανατολικές διαλέκτους της ελληνικής, π.χ. [pheronti] (= δωρ. φέροντι) > αττ. *φέρονσι > φέρουσι·
    γ) αποβολή του δασέος πνεύματος [h] σε μεσοφωνηεντική θέση, και από τον 6ο αιώνα π.X. και σε αρκτική θέση στις διαλέκτους της M. Aσίας, π.χ. ιων. ἰρός/ αττ. ἱερός·
    δ) δημιουργία δύο νέων μακρών φωνηέντων [ẹ̄] και [ọ̄], ως αποτέλεσμα συναίρεσης ή αντέκτασης, π.χ. τρέες [trees] > τρεῖς [trẹ͎̄s], *φέρονσα [pheronsa] > φέρουσα [pherọ̄sa]· με αυτά θα συμπέσει τον 7ο-6ο αιώνα π.X. το αποτέλεσμα του μονοφθογγισμού των διφθόγγων ei και ou, π.χ. λείπω [leipǭ] > [lẹ͎̄pǭ], ἀκόλουθος [akolouthos] > [akolọ̄thos]· ειδικά το [ọ̄], κλείνει ακόμη περισσότερο σε [ū] (αττική: 5ος αιώνας π.X.)·
    ε) τροπή του κληρονομημένου [ā] στο αττικοϊωνικό η [ę̄], π.χ. δωρ. μάτηρ [mātę̄r] / αττ. μήτηρ [mę̄tę̄r]· στ) τροπή των [u] και [ū] σε [y] και [ӯ] αντίστοιχα, με προσθίωση (αττική: 5ος αιώνας π.X.), π.χ. ὕδωρ [hudǭr] > [hydǭr]· κ.ά.

    2) στο μορφολογικό επίπεδο

    Στο μορφολογικό επίπεδο κάθε διάλεκτος αναπτύσσει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, από τα οποία μπορούν να αναφερθούν ενδεικτικά: α) η κατάληξη του απαρεμφάτου είναι -ναι στην αττικοϊωνική και στην αρκαδοκυπριακή, -μεν(αι) στην αιολική, και -μεν στη δωρική, π.χ. εἶναι/ αιολ. ἔμμεν(αι)/ δωρ. ἔμεν· β) στη λεσβιακή και στη θεσσαλική η κλίση των ρημάτων σε -μι επεκτείνεται και στα συνηρημένα ρήματα, π.χ. αττ. καλέω/ λεσβ. κάλημι· γ) αναπτύσσεται η λεγόμενη αττική κλίση των δευτεροκλίτων, π.χ. λαός/ αττ. λεώς. Την παραγωγική μορφολογία αφορούν θέματα όπως η χρήση του υποκοριστικού επιθήματος -ιον, π.χ. παῖς - παιδίον, και η δημιουργία νέων υποκοριστικών επιθημάτων με επανανάλυση, π.χ. -ίδιον: αἴξ - αἰγίδιον. Για τη δημιουργία συγκεκριμένων συντακτικών σχημάτων χρησιμοποιούνται διαφορετικά μόρια, π.χ. αττ.-ιων., αρκαδ. ἄν/ δωρ. κα/ αιολ., κυπρ. κε.
    3) στο λεξιλογικό επίπεδο

    Στο λεξιλογικό επίπεδο η ελληνική δανείζεται αρκετές λέξεις από την περσική, π.χ. μάγος, παράδεισος, παρασάγγης, σατράπης, ενώ εξακολουθεί η επίδραση σημιτικών γλωσσών, π.χ. μνᾶ. Η απόδοση γλωσσικού υλικού στη θρακική, στην ιλλυρική, στη λυδική κλπ. δεν γίνεται πάντοτε με βεβαιότητα, λόγω των περιορισμένων μαρτυριών που διαθέτουμε από τις γλώσσες αυτές.
    Γ. Η περίοδος της ελληνιστικής κοινής

    Η περίοδος της ελληνιστικής κοινής (4ος/3ος αιώνας π.X.-4ο/5ο αιώνα μ.X.) χαρακτηρίζεται: α) από την υποχώρηση των αρχαίων διαλέκτων και β) από την εξάπλωση της ελληνικής σε αλλόγλωσσους ομιλητές της ανατολικής Μεσογείου H δημιουργία της αλεξανδρινής κοινής. Οι αλλαγές είναι πολλές και σημαντικές (βλ. Allen 2000· Πετρούνιας 2001· Παπαναστασίου 2001· Horrocks 2001· πρβ. Browning 1991):
    1) στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο:

    α) τροπή του η [ę̄] σε [ẹ̄] (αττική: από τον 4ο αιώνα π.X.) και στη συνέχεια σε [ī] (περίπου 2ος αιώνας μ.X.): πρβ. τις ελνστ. γραφές ποτείριον = ποτήριον, μίτηρ = μήτηρ· τροπή του ει [ẹ̄] σε [ī] (αττική: 2ος αιώνας π.X.): πρβ. την ελνστ. γραφή ἰς = εἰς·
    β) μονοφθογγισμός των διφθόγγων αι [ai] σε [ę̄] και οι [oi] σε [ȳ] (περίπου 2ος αιώνας μ.X.)·
    γ) απώλεια της διάκρισης μεταξύ μακρών και βραχέων φωνηέντων (2ος-3ος αιώνας μ.X.): το φωνηεντικό σύστημα αποτελείται πλέον από έξι φωνήεντα, τα /i/, /y/, /e/, /a/, /o/, /u/·
    δ) τροπή των διφθόγγων αυ [au] και ευ [eu], σε [af] ή [av] και [ef] ή [ev], ανάλογα με το αν ακολουθεί άηχος ή ηχηρός φθόγγος, π.χ. αὔριον [aurion] > [avrion], αὐτός [autos] > [aftos], εὔλογος [eulogos] > [evloγos], πεῦκον [peukon] > [pefkon] (3ος-2ος αιώνας π.X.)·
    ε) εξέλιξη του συμπλέγματος ζ [zd] σε [z], π.χ. ζυγός [zdygos] > [zygos] (αττική: 4ος αιώνας π.X.)·
    στ) τροπή των κλειστών β [b], δ [d], γ [g] σε εξακολουθητικά [v], [δ], [γ] αντίστοιχα (πρώτοι αιώνες μ.X.), εκτός από τις περιπτώσεις που προηγείται ένρινος φθόγγος, π.χ. δένδρον [déndron] > [δéndron]·
    ζ) τροπή των κλειστών φ [ph], θ [th], χ [kh] σε εξακολουθητικά [f], [θ], [x] αντίστοιχα, π.χ. φόνος [phonos] > [fonos], θυμός [thymos] > [θymos], χαρά [khara] > [xara] (πρώτοι αιώνες μ.X.)·
    η) απώλεια της διάκρισης απλών-διπλών συμφώνων (τέλος της περιόδου)·
    θ) αποβολή του δασέος πνεύματος [h] (πρώτοι αιώνες μ.X.)· ι) εξέλιξη του τόνου από μουσικό σε δυναμικό· κλπ.

    2) στο μορφολογικό και συντακτικό επίπεδο η κοινή χαρακτηρίζεται από τον περιορισμό της πλούσιας μορφολογίας της αττικής:

    α) κατάργηση του δυϊκού αριθμού·
    β) ένταξη των αθέματων ουσιαστικών και ρημάτων στις αντίστοιχες θεματικές κλίσεις, π.χ. μήτηρ > μητέρα, ὄμνυμι > ὀμνύω·
    γ) σταδιακός περιορισμός της χρήσης της δοτικής·
    δ) σταδιακή υποχώρηση της ευκτικής και του απαρεμφάτου· γενικά οι συντάξεις με απαρέμφατο ή μετοχή αντικαθίστανται από υποτακτικά σχήματα με συνδέσμους.

    Επίσης, ο λεξιλογικός δανεισμός θα οδηγήσει στη δημιουργία νέων παραγωγικών επιθημάτων, π.χ. -άριος: καβαλλάριος < λατ. caballarius.
    3) Στο λεξιλογικό επίπεδο

    Στο λεξιλογικό επίπεδο τον ρόλο της γλώσσας-πηγής αναλαμβάνει κυρίως η λατινική, π.χ. δηνάριον, κουστωδία, μεμβράνη, τίτλος, ενώ σημαντική είναι η επίδραση της εβραϊκής σε λέξεις του χριστιανικού λεξιλογίου, π.χ. ἀμήν, σεραφείμ, χερουβείμ. Ελληνικές λέξεις με ανώμαλη κλίση αντικαθίστανται από ομαλές, π.χ. πλοῖον αντί ναῦς. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή παίζουν τα υποκοριστικά, κυρίως σε -ιον: χάνοντας την υποκοριστική τους σημασία, αντικαθιστούν πλέον τα ουσιαστικά από τα οποία προέρχονταν, π.χ. ἀρνίον αντί του (ανώμαλου) ἀρήν. Υπό την επίδραση της νέας θρησκείας, παλαιές λέξεις αποκτούν νέες σημασίες, π.χ. παράδεισος (παλαιότερα 'κήπος'), ἄγγελος (παλαιότερα 'αγγελιοφόρος').
    Δ. Η περίοδος της μεσαιωνικής και της νέας ελληνικής

    Η περίοδος της μεσαιωνικής και της νέας ελληνικής (5ος αιώνας μ.X. - σήμερα). Στην περίοδο αυτή των 15 αιώνων οι αλλαγές είναι επίσης πολλές και ποικίλες. Η κοινή της προηγούμενης περιόδου έχει την τάση να διασπαστεί εκ νέου σε διαλέκτους, στην τάση αυτή όμως λειτουργεί αντίρροπα η ενοποιητική δύναμη της κεντρικής βυζαντινής διοίκησης. Όποτε και όπου η δύναμη αυτή φθίνει, εμφανίζονται οι νέες διάλεκτοι, οι οποίες διαμορφώνονται από το τέλος της 1ης χιλιετίας και μετά, και παίρνουν την τελική μορφή τους στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή διαμόρφωση νέας κοινής, η οποία, υπό την επίδραση της λόγιας γλώσσας, θα αποτελέσει τη σημερινή νεοελληνική κοινή. Από τις πολλές αλλαγές που γίνονται στη μεγάλη αυτή περίοδο αναφέρουμε ενδεικτικά ορισμένες (βλ. Browning 1991· Tonnet 1995):
    1) στο φωνητικό-φωνολογικό επίπεδο:

    α) τροπή του [y] (υ, οι) σε [i] (9ος-10ος αιώνας μ.X.), οπότε το φωνηεντικό σύστημα γίνεται πλέον πενταμελές: /i/, /e/, /a/, /o/, /u/·
    β) αποβολή αρκτικών άτονων φωνηέντων, π.χ. ἡμέρα > μέρα (πρώιμη μσν.)·
    γ) συνίζηση των ακολουθιών [i] + Φ, π.χ. παιδία > παιδιά, καρδία > καρδιά·
    δ) αποβολή ληκτικού -ν, π.χ. παιδίον > παιδίν > παιδί (όψιμη μσν.)
    ε) ανομοίωση τρόπου άρθρωσης σε συμπλέγματα συμφώνων όπως [kt] > [xt], [xθ] > [xt], [pt] > [ft], [fθ] > [ft], [sθ] > [st], [sx] > [sk], π.χ. κτυπώ > χτυπώ, χθες > χτες, πτερόν > φτερό, φθάνω > φτάνω, οπισθάγκωνα > πιστάγκωνα, σχίζω > σκίζω (όψιμη μσν.).

    2) στο μορφολογικό επίπεδο:

    α) αλλαγές στο ονοματικό και στο ρηματικό σύστημα καταλήξεων, με αποτέλεσμα τη σταδιακή δημιουργία του νεοελληνικού συστήματος κλίσης·
    β) αποβολή της άτονης ρηματικής αύξησης, π.χ. εφέρατε > φέρατε·
    γ) δημιουργία περιφραστικών τύπων για τον μέλλοντα και τον παρακείμενο, που κατέληξε στους νεοελληνικούς σχηματισμούς θα δώσω - έχω δώσει·
    δ) εμφάνιση νέων παραγωγικών επιθημάτων, ορισμένα από τα οποία είναι δάνεια, π.χ. ιταλ. -άρω, τουρκ. -τζής, βεν. -άδα. Η σύνταξη, τόσο σε αυτή όσο και στην προηγούμενη περίοδο, τείνει να γίνει όλο και πιο αναλυτική.

    3) στο λεξιλογικό επίπεδο

    Στο λεξιλογικό επίπεδο καθρεφτίζεται σε μεγάλο βαθμό η συνάντηση της ελληνικής -και των Ελλήνων- με διάφορες γλώσσες -και λαούς- που συνέβη κατά τη μακρόχρονη αυτή περίοδο. Στην πρώιμη μεσαιωνική εποχή συνεχίζεται ακόμη η επίδραση της λατινικής. Σημιτικές γλώσσες (συριακή, αραβική κτλ.) παρέχουν επίσης δάνειο υλικό. Στη συνέχεια έχουμε την επίδραση της σλαβικής, με δάνεια όπως βάλτος, ρούχο, της αλβανικής, με λέξεις όπως βλάμης, μπέσα, και της τουρκικής, από τον 11ο-12ο και κυρίως από τον 15ο αι., με πλήθος λέξεις, π.χ. γλέντι, κέφι, νάζι, πιλάφι, σεντούκι, φέσι, χαλβάς κλπ. Η ιταλική (και η βενετσιάνικη) επίδραση ήταν επίσης σημαντική, π.χ. καναρίνι, καπετάνιος, μπαρμπούνι, πορτοφόλι, στάμπα· είναι ισχυρότερη σε περιοχές που έζησαν υπό δυτική κατοχή. Κατά τη διάρκεια του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα κυριαρχεί η επίδραση της γαλλικής, είτε με άμεσο δανεισμό, π.χ. γάντι, λικέρ, μιλφέιγ, είτε με μεταφραστικά δάνεια, π.χ. αποσυμπίεση, διαμέρισμα, αλλά και η επίδραση του συνεχώς αυξανόμενου διεθνούς - σε μεγάλο βαθμό επιστημονικού - λεξιλογίου, π.χ. βιογένεση, γαστροσκόπιο, εντροπία. Σήμερα η γλώσσα δέχεται δάνεια κυρίως από την αγγλική, π.χ. τένις, μπαρ, ντίσκο, ίντερνετ. Συνεχής υπήρξε, τους τελευταίους κυρίως αιώνες, η επίδραση της αρχαίας ελληνικής, με πλήθος λόγια δάνεια που πέρασαν στο λεξιλόγιο της κοινής μέσω της καθαρεύουσας, π.χ. αυτάρκης, γενναίος, κήρυγμα, οικία, προετοιμάζω, ρύπος, συγχέω, ταλαίπωρος.
    BIBΛIOΓPAΦIA

    ALLEN, W. S. 2000. VoxGraeca: Hπροφορά της ελληνικής την κλασική εποχή. Μτφρ. Μ. Καραλή & Γ. Παράσογλου. Θεσσαλονίκη: Iνστιτούτο Nεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη]. Τίτλος πρωτοτύπουVox Graeca: A Guide to the Pronunciation of Classical Greek (Cambridge: Cambridge University Press, 1987).
    BEEKES, R. S. P. 2004. Εισαγωγή στη συγκριτική ινδοευρωπαϊκή γλωσσολογία. Μτφρ. Γ. Παπαναστασίου & Σ. Τσολακίδης. Θεσσαλονίκη: Iνστιτούτο Nεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη]. Τίτλοςπρωτοτύπου Comparative Indo-European Linguistics: An Introduction (Amsterdam: John Benjamins, 1995).
    BROWNING, R. 1991. Hελληνική γλώσσα: Μεσαιωνική και νέα. Μτφρ. Μ. Ν. Κονομή. Aθήνα: Παπαδήμας.Τίτλος πρωτοτύπου Medieval and Modern Greek (Cambridge: Cambridge University Press, 1983).
    CLACKSON, J. 2001. Η διαμόρφωση της ελληνικής γλώσσας. Στο XΡΙΣΤΙΔΗΣ 2001, 148-153.
    HORROCKS, G. 2001. Σύνταξη: Από την κλασική ελληνική στην κοινή. Στο XΡΙΣΤΙΔΗΣ 2001, 457-467.
    McMAHON, A. M. S. 2005. Ιστορική γλωσσολογία: Hθεωρία της γλωσσικής μεταβολής. Μτφρ. Μ. Μητσιάκη & Α. Φλιάτουρας. Aθήνα: Mεταίχμιο. Τίτλος πρωτοτύπου Understanding Language Change (Cambridge: Cambridge University Press, 1994).
    ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Γ. 2001. Μορφολογία: Από την κλασική ελληνική στην κοινή. Στο XΡΙΣΤΙΔΗΣ 2001, 451-456.
    ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ E. 2001. Εξέλιξη της προφοράς κατά την ελληνιστική εποχή. Στο XΡΙΣΤΙΔΗΣ 2001, 442-450.
    THOMASON, S. G. 2001. Language Contact: An Introduction. Edinburgh: Edinburgh University Press.
    TONNET, H. 1995. Ιστορία της νέας ελληνικής γλώσσας. Μτφρ. Μ. Καραμάνου & Π. Λαλιάτσης. Επιμ. Χ. Χαραλαμπάκης. Αθήνα: Παπαδήμας. Τίτλος πρωτοτύπου Histoire du Grec Moderne: La Formation d'une langue (Παρίσι: L'Asiathéque, 1993).
    XΡΙΣΤΙΔΗΣ, A.-Φ., επιμ. 2001. Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας: Από τις αρχές έως την ύστερη αρχαιότητα. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη].

    >
    Τελευταία Ενημέρωση: 16 Ιούν 2010, 10:43
    Βρίσκεστε εδώ: Θεωρία & Ιστορία :: Θέματα ιστορίας
    © 2006 - 2008 Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας Δικαίωμα Πνευματικής Ιδιοκτησίας | Όροι Χρήσης
    Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης ΕΠ Κοινωνία της Πληροφορίας Ευρωπαϊκή Επιτροπή
    Το έργο "Πύλη για την ελληνική γλώσσα και τη γλωσσική εκπαίδευση" έχει ενταχθεί στο Ε.Π. Κοινωνία της Πληροφορίας,
    συγχρηματοδοτείται από την Ε.E. και υλοποιείται από το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | 100 Web Hosting